Teerapap Blog

วันนี้ ได้โอกาส ไปดูมาจนได้ครับ หนังเรื่อง หนีตามกาลิเลโอ (Dear Galileo)?

หลังจากที่ อยากดูตั้งแต่เห็นตัวอย่างครั้งแรก

ไม่ต้องคอมเมนท์ถาม ผมไปดูคนเดียวครับ ไปเจอป้ายหน้าโรง

น้องเต้ยถามว่า “ใครมาดูหนังคนเดียวบ้าง ยกมือขึ้น?”? (0_0)/? ถึงกับโดน 55+

ต่อไปนี้ก็ spoil อย่างไปไม่ต้องสงสัยครับ

“Life is either a great adventure or nothing” – Hellen Keller

ผมคิดว่าประโยคนี้ เหมาะมากเลยครับ สำหรับหนังเรื่องนี้

ที่อาจไม่เหมือนใครเท่าไหร่ คือ ฉากที่ผมชอบที่สุด กลับเป็นฉากแรกของเรื่อง

คือ การกระโดดบันจี้จัมพ์ ดูแล้วขนลุกมาก และหลังจากดูจบ ผมรู้สึกว่า

ฉากนั้น มันคือเรื่องราวของหนังเรื่องนี้เลย

การมีเพื่อนรักที่จะอยู่ช่วยเหลือกัน และกระโดดออกไป ผจญภัยสู่โลกใหม่ๆ

ที่หลุดออกจากกรอบเดิมๆ มันดีมาก นึกถึงว่าเรากระโดดออกไป ในอากาศที่ไม่มีขอบเขตใดๆ

ดูแล้วผมขนลุกครับ

สิ่งที่ชอบต่อมา ไม่นับว่า ต่ายกับเต้ยน่ารักมาก แล้วล่ะก็ คือ

เนื้อเรื่องมันเล่าถือการผจญภัยจริงๆ เจออะไรหลายๆอย่าง มีเหตุการณ์ และตัวละครผ่าน

เข้ามา เรื่อยๆ (อารมณ์เหมือน Forest Gump) และมีจุดเด่นของแต่ละเรื่อง แต่ 2 ตัวละครหลัก

ยังคงเน้นอย่างหนักแน่น แต่เรื่องราวประกอบทั้งหลายก็ไม่เบาจนเกินไป?

แม้แต่ บทของ Pisit เอง ถ้าดูดีๆ เอาจริงๆ ผมว่าเค้าก็ไม่ได้มีบทมากกว่าตัวประกอบอื่นๆเท่าไหร่นัก

เพียงแต่ บท Pisit นั้น เป็นจุดเปลี่ยนอย่างนึงของชีวิต เด็กสาวทั้งสอง ซึ่ง บทนี้ผมชอบมาก มากกว่า ตัวละครหลักอีก ผมไม่คิดว่า จะมีคนอื่นแสดงได้

ดีกว่า เรย์ แมคโดนัลล์นะ? สายตาแบบนี้ ท่าทางแบบนี้ ยิ้มแบบนี้? มันเชื่อจริงๆ และที่ชอบมาก(ชอบมากหลายอย่างแล้วนะ) คือบทพูดของ Pisit

มันปรัชญามากทีเดียว และสอนอะไรหลายๆอย่าง เหมือนผ่านการขบคิดมานานแล้ว แสดงให้ว่า Pisit ผ่านโลกมาพอสมควรและก็อีกนั่นแหละ คิดว่าถ้าไม่ใช่

เรย์ แมคโดนัลล์ แสดง คำพูดคงไม่คมได้ขนาดนี้ ชอบจริงๆนะ

สุดท้าย ชีวิต เราควรจะมีการผจญภัยที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเอง ซักครั้งสินะ