ไปเจอจาก posterous ของ chakrit ดูแล้วชอบ

รู้สึกเหมาะสำหรับ คนที่กราฟชีวิตกำลังขาลง หรือ ทำบางอย่างไม่ได้เหมือนแต่ก่อน

สังเกตมั้ย ซื้อมาพร้อมกัน แต่หัวมันขนาดไม่เท่ากัน อะฮิๆๆ

ปล. คาดว่า ตัวผอมเกิดจากถูกน้องที่ทำงานกอดจนเป็นแบบนั้น

หลังจากอ่าน อาจารย์ในร้านคุกกี้ จบไป แล้วบังเอิญเดินเข้า B2S แล้วไปเห็นหนังสือเล่มใหญ่ๆเล่มนี้เข้า เลยซื้อมาลองอ่านดู

หนังสือเล่มนี้ คุณนิ้วกลม เขียนในลักษณะเป็นจดหมายไปถึงคนสำคัญของโลกและประเทศไทย อาทิเช่น จอห์น เลนนอน, ไมเคิล แจ๊กสัน, ดาบตำรวจวิชัย, รงค์ วงษ์สวรรค์ หรือแม้แต่เจ้าชายน้อย พร้อมกับเล่าเกร็ดชีวิต วิธีคิดหรือข้อคิดจากชีวิตของบุคคลเหล่านั้น ซึ่งเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจครับ

จริงๆแล้ว ก็แอบเอามาเขียน blog ไปเรื่องนึงก่อนแล้ว ตอนอ่าน ชีวิตของ ลีโอนาโด ดาร์วินซี

ช่วงนี้ ผมขยันหาหนังสือเสริมสร้างแรงบันดาลใจมาอ่านมากเป็นพิเศษ เพราะรู้สึกตัวเองขาดแรงบันดาลใจอย่างรุนแรงและลดน้อยลงไปมาก แต่อ่านหนังสือสร้างแรงบันดาลใจพวกนี้ มันก็ดีขึ้นหน่อย แต่ก็ยังไม่รู้สึกดีเหมือนเดิมเท่าไหร่

ด้วยวิธีการเล่าและสำนวนของคุณนิ้วกลม ที่อ่านแล้วเพลินอยู่แล้ว บวกกับชีวิตที่น่าสนใจจริงๆของแต่ละคน หนังสือเล่มนี้เลยอ่านสนุกพอสมควรเลยล่ะ

ผมอ่านเล่มนี้แล้ว ชวนให้นึกถึง หนังสือการ์ตูน ชุดบุคคลสำคัญ ที่อ่านตอนสมัยเด็กๆ จำได้ว่า ตอนนั้นมันจะออกมาเป็นเล่มๆ เล่มละคน อ่านสนุกมาก (จนบัดนี้ หนังสือเล่มนี้ยังเห็นในร้านหนังสืออยู่บ้างเลย) และผมก็ไปยืนๆ อ่านในร้านซีเอ็ด ทุกๆครั้่งที่มีโอกาสหรือต้องรอม๊า และก็ขอเงินป๊ามาซื้อบางเล่มเฉพาะคนสำคัญที่ชื่นชอบ เช่น กาลิเลโอ กาลิเลอิ, อัลเบิร์ต ไอสไตน์, อัลเฟรด โนเบล และมาดามคูรี  สมัยตอนนั้นหนังสือพวกนี้สร้างแรงบันดาลใจให้ผมในตอนนั้น มากทีเดียวอยากจะค้นพบอะไรสักอย่างที่ยิ่งใหญ่ และฝันจะเป็นนักวิทยาศาสตร์

นอกจากนี้ ที่ขาดไม่ได้ หนังสือเล่มนี้ เต็มไปด้วย quote ดีๆ เต็มไปหมด เป็นอีกอย่างนึงที่ผมชอบหนังสือเล่มนี้

หลังจากอ่านจบ ผมรู้สึกอย่างนึงว่า การอ่านชีวิตบุคคลสำคัญ มันได้รับแรงบันดาลใจดีๆก็จริงๆ แต่นั่นมันก็เป็นชีวิตของคนเหล่านั้น ชีวิตของเราก็คือของเรา ไม่ใช่ว่าเราพยายามทำตามหรือดำเนินรอยตามเค้าแล้วมันจะได้เหมือนกัน แต่สิ่งที่ควรทำตาม คือ ทำให้ตัวเองเชื่อให้ได้ ว่าเราก็ทำได้ในแบบของเรา ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย ที่จะทำให้ตัวเองเชื่ออะไรซํกอย่างแบบจริงจังและไม่มีเงื่อนไข(หรือที่เรียกว่า ไม่ลืมหูลืมตา) ยิ่งโดยเฉพาะกับคนที่ชินกับการใช้เหตุผลและวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน การเชื่ออะไรซักอย่างไปก่อนว่าเราทำได้ โดยไม่มีอะไรพิสูจน์ว่ามันจะเป็นจริง มันยากมากทีเดียว

ทุกวันนี้ ผมยังคงพยายามทำให้ตัวเองเชื่อว่าทำได้ ด้วยการบอกตัวเองเรื่อยๆ แม้ยังทำไม่สำเร็จ แต่จะพยายามต่อไป

ใครสนใจหนังสือเล่มนี้ มาถามไถ่ได้คับ ยินดีให้ยืม

จากครั้งที่แล้วเรื่อง Asia’s rise and the future มาครั้งนี้ สไตล์การนำเสนอและวิธีพูดก็ยังคงเจ๋งเหมือนเดิม

แต่จู่ๆ สัสดีในเขตผมก็โทรเข้ามือถือ บอกให้ไปรับหมายเรียกพล!!! ภายในอาทิตย์นี้ และสัสดีก็รีบพูดต่อว่า

ไม่ต้องตกใจไม่ได้เรียกไปฝึกแต่เรียกไปตรวจสอบสภาพ นะครับ สอบถามเบื้องต้น ก็เข้าใจว่า เค้าให้ไปรายงานตัวที่หน่วยทหาร ไปวันเดียว ที่ไหนซักที่ ตอนนั้นฟังแต่จำไม่ได้ แล้วก็วางไป

หลังจากนั้น ผมก็มาหาข้อมูลซะหน่อย ว่า ไอเรียกพลเพื่อตรวจสอบสภาพ นี่มันคืออะไร

เท่าที่หาข้อมูลมาได้ หลังจาก เรียนรด. จบปี 3 เราก็จะกลายมาเป็น ทหารกองหนุน หรือกำลังพลสำรอง(เป็นหน้าที่นะครับ) หรือก็คือเป็นทหารน่ะแหละ ซึ่งถ้ายังจำกันได้ สมัยเรียนรด. ครูฝึกก็เคยบอกว่า กำลังพลสำรอง เป็นกองกำลังที่จะมาช่วยกำลังพลหลัก(คือทหารประจำการ) เมื่อมีเหตุการณ์ร้ายแรงเช่นสงครามเป็นต้น เพราะลำพังแค่กำลังพลหลักมีไม่พอ ก็จะมีกำลังพลสำรอง นี่แหละ ที่จะมาช่วย

เพื่อการเตรียมพร้อม เผื่อจะเกิดเหตุการณ์อะไรในอนาคต ก็จะมีการเรียกระดมพลประจำปี หรือเตรียมให้กำลังพลสำรองมีความพร้อมอยู่เสมอ ซึ่ง เท่าที่ผมหามา มี เรียก 4 แบบครับ

1. เรียกเพื่อตรวจสอบสภาพ ในยามปกติ  มีระยะเวลาไม่เกิน 1 วัน เพื่อตรวจสอบบัญชี อะไรทำนองนี้ ว่ายังอยู่ดีมั้ย ที่อยู่เปลี่ยนรึเปล่า บลาๆ
2. เรียกเพื่อฝึกทบทวนวิชาทหาร มีระยะเวลาไม่เกิน 60  วัน ในยามปกติ เรียกมาฝึกทบทวน ใช้อาวุธ อะไรแบบนี้มั้งคับ
3. เรียกเพื่อทดลองความพรั่งพร้อม มีระยะเวลาไม่เกิน 60 วัน เรียกได้ทั้งยามปกติและเหตุการณ์คับขัน เรียกมาเพื่อซักซ้อม หรือ ทดลองแผนการรบ
4. เรียกเพื่อระดมพล อันนี้คือ คับขันแล้ววว เรียกมาเพื่อเข้าประจำการเป็นทหารเลย

ถ้าไม่ไปตามหมายเรียก มีความผิดตามกฏหมายนะคร้าบบบบ

ของผม หลังจากหาเวลาไป พบสัสดีที่ทำการเขตแล้ว ดูในหมายเรียก ของผมเข้า ข้อแรก ครับ คือเรียกเพื่อตรวจสอบสภาพ ในหมายเรียกจะระบุสถานที่และเวลา ว่าให้ไปรายงานตัวเมื่อไหร่ ที่ไหน กี่วัน เท่าที่ถามกับสัสดีเบื้องต้น ก็คือ ไม่ใช่เรียกไปฝึก แต่ผมถูกจัดให้ไปสังกัดที่หน่วยนี้ เค้าเลยให้ไปรายงานตัว เพื่อรู้จักหน้าค่าตากันซะหน่อย และให้แต่งกายสุภาพปกติ เหมือนติดต่อราชการ

ในเมื่อรับหมายเรียกมาแล้ว ก็คงต้องไป ตามหมายเรียกพล ให้ไปรายงานตัว เวลา 7.00 น. (จะเช้าไปไหน!)

ก็ไปถึงแต่เช้า ก่อน 7.00 น. นิดหน่อย เริ่มมีคนมาบ้างแล้ว ทหารก็บอกให้รอ เดี่ยวจะเริ่มลงทะเบียนแล้ว

นั่งรอถึงเกือบ 8 โมง เค้าก็เปิดให้ลงทะเบียน  สิ่งที่ต้องใช้คือ หมายเรียกผล และ สมุดประจำตัวกำลังสำรอง(เล่มสีเขียว)

ขั้นตอนลงทะเบียน ก็ต่อแถว เซ็นชื่อ กันไปครับ ดูในใบรายชื่อ ผมมียศเป็น สิบเอก สังกัดกองพันทหารสื่อสารที่ ๑๐๑ ประจำตำแหน่ง “ช่างซ่อมเครื่องกำเนิดไฟฟ้า”   โอ้ววว เค้ารู้หรือว่าเราเรียนวิศวะมา???

ก็เซ็นจนเสร็จ แล้วก็ให้ไปใสชุดทหารที่เค้าเตรียมไว้ให้ แล้วก็ถ่ายรูป หลังจากนั้นก็ไปนั่งรอในอาคาร พร้อมยื่นใบประวัติให้กรอก เพื่อเค้าจะได้ติดต่อได้ในอนาคต

ระหว่างนั่งรอ มีปาท่องโก๋ กาแฟ โอวัลติน ให้กินด้วย หยั่งกะมาสัมนา -_-”

นั่งเบื่อๆ รอ จน 10 โมง ครึ่ง เค้าก็ปิดการลงทะเบียน แล้วก็เริ่มพิธีการ

เท่าที่ดู มีคนประมาณ ร้อยเศษๆ นั่งเก้าอี้ แล้วเค้าก็ฉายวิดิทัศน์ แนะนำหน่วยให้ฟัง ว่าเป็นยังไง มีที่มาจากไหน แบ่งกองพันยังไง บลาๆๆ ครับ ให้เรารู็จักหน่วยที่เราสังกัด

ดูเสร็จ ก็มีทหารมาพูดอธิบายสิทธิและหน้าที่ของกำลังพลสำรองให้ฟัง หยั่งกะนั่งเรียน รด. เลยล่ะ ที่ขาดไม่ได้ มีเทศน์เรื่องมารยาท เหมือนสมัยเรียน เพราะมีคนไม่ฟัง

เสร็จแล้ว เค้าก็ เรียกให้จัดแถว ซ้ายหัน ขวาหัน เพื่อเตรียมรับใบประกาศเกียรติคุณ (ตอนแรก งง ว่าเราไปทำเกียรติคุณอะไรใว้หว่า)  ก็ซ้อมๆตามที่เค้าบอกไป (ลืมซ้ายหัน ขวาหันหมดแล้ว -_-”)  เสร็จก็ เริ่มพิธีการจริง มีผู้บังคับบัญชากองพัน มาเป็นประธาน แล้วก็ ไปตามพิธี ครับ รับเสร็จก็พึ่งรู้ว่า เป็นใบประกาศเกียรติคุณที่มารายงานตัววันนี้ โอ้วว

จบพิธี เค้าก็ให้เดืนแถวไปกินข้าว เค้าเลี้ยงข้าวเทียงด้วย เพราะอยู่ในงบ ที่ให้เราเซ็นเบิกไปตอนเช้าน่ะแหละ

กินข้าวถาดหลุม รำลึกความหลังกันครับ ถาดมันๆ กับข้าวแข็งๆ และต้มจืด นีแหละใช่เลย

กินเสร็จ ก็ไปเข้าแถว ล้างถาด หะหะ   มีคนนึง มีน้ำใจโคตรๆ ล้างถาดคร่าวๆให้ทุกคน น่าชื่นชมมาก

ล้างเสร็จ เดินกลับไปอาคารเดิม ทหารก็แจก บัตรประจำตัว แล้วก็แจกเบี้ยเลี้ยง(ค่าเดินทาง+สละเวลา) คนละ 390 บาท แล้วปล่อยกลับบ้าน

เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจการรายงานตัว เสร็จตอนประมาณ บ่าย 2

บรรยากาศโดยทั่วไป อารมณ์ไม่เหมือนตอนเรียน รด. ซะทีเดียว ค่อนข้างปล่อยๆ มีระเบียบบ้าง ไม่มีระเบียบบ้าง คนที่มาส่วนใหญ่ก็อายุประมาณ 23 ทั้งนั้น เว้นแต่ เห็นมีผู้ใหญ่อยู่ คนนึงน่าจะ 40 อะไรอย่างงี้เลย กับอีกคนนึงแต่งตัวผู้หญิงเต็มขึ้นใส่ส้นสูงมาเลย เห็นครั้งแรกนึกว่าเป็นญาติมารอ แต่ดันมาเข้าแถวด้วย

รู้สึกชักจะกลายเป็น blog หนังสือไปเรื่อยๆ หนังสือเล่มนี้ผมเห็นผ่านๆตาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยคิดจะซื้อหรือหยิบขึ้นมาลองอ่าน เพราะมองผ่านๆ นึกว่าเป็นหนังสือสอนใช้ Google หรืออะไรทำนองนั้น

แต่วันก่อนผมไปทริปและมีรุ่นพี่คนนึง ถือหนังสือเล่มนี้อยู่ เลยขอยืมมาเปิดๆดูหน่อย และพบว่าผมเข้าใจผิด!!!

ในหนังสือ ผู้เขียน(คุณกระทิง) เล่าถึงประสบกาณ์ของตนเอง ที่ไปเรียนที่ Stanford และได้ไปการทำงานที่ Google

ผมลองอ่านบทแรกดู แล้วถึงกับวางไม่ลง และอ่านต่อไปจนจบบทสองที่เป็นเรื่อง ภายใน Google ถึงได้คืนหนังสือพี่เข้าไป

หลังจากกลับมาถึงกรุงเทพฯ มีวันนึงเลยไปหาซื้อหนังสือเล่มนี้ มาอ่านให้จบ

บทแรกๆ เล่าถึงชีวิตตอนเรียนและการปรับตัว และบทถัดมาเล่าถึงบรรยากาศในการทำงานที่ กูเกิ้ล ซึ่งยิ่งอ่านยิ่งตื่นเต้น แม้ว่าหลายๆเรื่องจะเคยได้ยินมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ครับ และบทถัดๆมา คุณกระทิงก็เล่าถึงงานที่เค้าได้ทำ ในระหว่งที่ทำงานที่กูเกิ้ล ทั้ง Google Earth, Mars in Google Earth และ Moon in Google Earth เป็นต้น

แต่ด้วยความที่ ผมสนใจทาง Computer และเรื่องเทคนิค ซะมากกว่า ระหว่างอ่านหนังสือเล่มนี้ ความตื่นเต้นผมเลย จากที่ตื่นเต้นมากในบทแรกๆ กลับน้อยลงเรื่อยๆ ตอนถึงบทสุดท้าย เพราะบทหลังๆ เรื่องราวจะออกไปทาง Marketing ซึ่งเป็นงานของคุณกระทิง และออกไปในแนวทาง Project Management ที่ คุณกระทิงได้ไปจัดงานใหญ่ๆซะมากกว่า

แต่ถึงยังไง หนังสือเล่มนี้ก็ยังโอเคอยู่ดี สำหรับอ่านเล่น และคนที่มีความฝันครับ

ในตอนนี้เค้าเล่าถึงผลงานของ ดาวินซี ที่มีมากมายหลายแขนง มีทั้งเป็นแค่ไอเดียที่จดไว้ ทั้งที่ทำสำเร็จขึ้นมาและทำค้างไว้ยังไม่เสร็จ ซึ่งผลงานส่วนใหญ่จะเป็นแบบหลังสุด

แต่ข้อคิดของเรื่องนี้คือ สิ่งที่ทำไม่เสร็จเหล่านั้น หรือล้มเหลวมากมายเหล่านั้น มันไม่ได้ไร้ประโยชน์หรือไม่มีค่า มันเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ ทำสิ่งต่อๆมาสำเร็จขึ้นได้

ผลงานหลายอย่างของ ลีโอนาโด ดาวินซี ใช้เวลาค้นคว้าศึกษาหลายปี แม้กระทั้งการปั้นรูปม้า ก็ต้องศึกษากายวิภาคของม้า จนสุดท้ายงานนั้นก็ไม่เสร็จเพราะมีเรื่องอื่นๆเข้ามา จนหลายคน วิจารณ์ว่า เพราะเค้าพยายามทำให้มันสมบูรณ์แบบเกินไป สุดท้ายก็เลยไม่เสร็จ

ผมนอนอ่านเรื่องนี้ แล้วก็นั่งคิดถึงชีวิตตัวเอง ย้อนกลับไปว่า ตั้งแต่เกิดมาผมทำผลงานอะไรสำเร็จบ้างนะ มันก็พอมีนะ หลายอันก็ภูมิใจ แต่หลายอันก็ล้มเหลว หรือทำแล้วทิ้งไปก็หลายอัน แต่สิ่งที่รู้สึกสะดุดอย่างนึงคือ สิ่งที่ผมเรียกว่าทำเสร็จที่ผ่านมา มันเสร็จด้วย deadline คือเพราะมีกำหนด deadline สุดท้ายก็ต้องรีบๆทำให้เสร็จ ไปซะทุกครั้ง ทุกชิ้่น และพอทำมันเสร็จก็เหมือนจะเลิก ไม่ทำต่อ และทิ้งมันไป

พอคิดๆดูแล้ว เลยชักรู้สึกว่า แบบนี้อาจจะเรียกว่าไม่สำเร็จก็ได้ แม้ผลลัพธ์มันจะสำเร็จ(ได้รางวัล บลาๆ) แต่ไม่มีเลยซักอย่างที่ ทำขึ้นมาแบบ บรรจงปั้นขึ้นมา โดยไม่สนใจเวลา ทำให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด หรือพัฒนาต่อๆไปเรื่อยๆ จนตัวเองพอใจถึงที่สุด ที่แล้วมา มันพอใจเมื่อเทียบกับเวลาที่มีเท่านั้น ณ ตอนที่หมดเวลา ถ้าถามว่าอยากทำให้ดีกว่านี้อีกมั้ย ก็อยาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ

นี่มันน่าจะเรียกว่ายังไม่เสร็จรึเปล่า

เขียนเรื่องนี้ ไม่ใช่อะไร เพราะรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และสำเร็จขนาดตัวเองภูมิใจมากๆ มาซักพักแล้วตั้งแต่แข่งโรบอทและซีเนียร์โปรเจค

ถ่ายเก็บไว้หน่อย Thinkpad x200 คู่กับ Mac mini ของที่ทำงาน

ปล. ถ่ายด้วย A88 ถ่ายนานมากกว่าจะไม่เบลอ -_-”

ผมดูเพราะอยากรู้ว่าฝ่ายค้านจะนำเสนอข้อมูลอะไรออกมาบ้าง ไม่ได้หวังว่าจะให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ผมอยากรู้ว่ารัฐบาลปิดบังอะไรผมไว้บ้าง

แต่ก็ได้แค่ฟังไว้ เพราะไม่รู้ข้อเท็จจริงๆ เป็นยังไงกันแน่ รัฐสภาก็พิสูจน์อะไรไม่ได้ รัฐสภาไม่ใช่ศาล กล่าวหากันเป็นผู้ก่อการร้ายหรือฆาตกร เรื่องที่พูดจริงไม่จริง ก็ไปพิสูจน์กันในศาลที่ยุติธรรมกันต่อ จะดีกว่าครับ

ระหว่างที่นั่งฟังการอภิปราย ผมเห็นการแบ่งทีมอย่างชัดเจน คือฝ่ายค้านและรัฐบาล มีการใช้แทคติด คำพูด ประชดประชัน ประท้วง วิธีต่างๆนา ที่จะรุกรับ และสกัดฝ่ายตรงข้าม จนผมไม่แน่ใจว่า อธิปรายกันเพื่ออะไร

จนอยากจะให้มีโชว์สถิติประกอบการอภิปรายจริงๆ ว่าฝ่ายไหน ประท้วงกี่ครั้ง เข้ากรอบกี่ครั้ง โดนฟาวล์กี่ครั้ง เหมือนเวลาดูบอล

จริงๆเป็นความสงสัยของผมตั้งแต่เด็กแล้วว่า อภิปรายไม่ไว้วางใจ จะทำไปทำไม ในเมื่อ รัฐบาลก็มีเสียงมากกว่าอยู่แล้ว โหวตยังไงก็ชนะ

ต้องออกตัวก่อนว่าผมมีความรู้ทางรัฐศาสตร์น้อยมาก

คำตอบของความสงสัยนี้ มักได้รับคำตอบว่า ถ้ามันแย่จริงๆ นายกฯ จะยอมยุบสภาเอง คือเป็นความกรุณาของนายกฯ ที่จะลงจากตำแหน่งเอง ถ้าเค้าจะหน้าด้านอยู่ต่อไปก็ไม่เป็นไร มีสิทธิจะทำได้

ผมไม่พอใจกับคำตอบนี้นัก ผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกเท่าไหร่ และปัญหาของคำถามคือ เพราะว่า มีเรื่องของ มติพรรค ที่ลูกพรรคต้องโหวตตามมติพรรค ไม่ใช่ฟรีโหวตจริงๆในฐานะส.ส.

ตรงจุดนี้ทำให้ผมสงสัยมากว่า ทำไมต้องมีพรรคการเมือง ผมรู้สึกว่าส.ส. คนนึงเป็นตัวแทนของประชาชนกลุ่มนึง เค้าก็ควรจะสามารถทำหน้าที่ในสภาด้วยตัวคนเดียวได้ ผมไม่ว่าอะไรถ้าส.ส. ที่ผมเลือกเข้าไปจะไปรวมตัวกับส.ส. คนอื่นเพื่อสร้างพลังในทางการเมือง หรือร่วมมือกัน แต่ทำไมต้องเป็นเรื่องเป็นราว เป็นทางการขนาดพรรคการเมือง ถึงขนาดจะเป็นส.ส. ต้องสังกัดพรรค  ส.ส. ควรจะมีอิสระที่จะไปรวมพลังกับกลุ่มนุ้นกลุ่มนี้เพื่อกฏหมายบางอย่าง และควรจะอิสระที่จะเปลี่ยนไปรวมตัวกับอีกกลุ่ม เพื่อผลักดันกฏหมายอีกเรื่อง

เราจะมีส.ส. ทำไมในเมื่อสุดท้ายเค้าทำงานเพื่อพรรคการเมืองซึ่งเป็นงานหลัก(และอ้างว่ามันก็เพื่อประชาชนซึ่งเป็นทางอ้อม) โหวตตามมิติพรรคไม่ใช่โหวตแทนประชาชนที่เลือกเค้า แทนที่จะมีความหลากหลายในความเห็น กลับกลายเป็นเหลือ choice ให้เลือกเท่ากับจำนวนพรรค

ยกตัวอย่างปัญหาตอนนี้ สมมติในสภามี 500  เรามีหลักๆ 2 พรรค พรรค A มี 300 เสียง ได้เป็น รัฐบาล พรรค B เป็นฝ่ายค้าน มี 200 เสียง

นั่นเท่ากับว่า 300 เสียงนี้ ออกกฏหมายอะไรก็ได้ เพราะโหวตตามมติพรรค

ทีนี้ มติพรรคมากจากไหน มาจากการโหวตภายในพรรค มีทั้งหมด 300 คน สมมติยึดประชาธิปไตยมากไม่มีคำว่าผู้ใหญ่ในพรรค ทุกคนใน 300 เสียงเท่ากันหมด

ใน 300 เสียงในพรรคนี้ แบ่งออกเป็นกลุ่ม(วังนุ้นวังนี้) จับกลุ่มกัน A1(140) A2(100) A3(60)

ตกลงกันในกลุ่มก่อน แล้วมาช่วยกันโหวตลงมติพรรค  กลุ่ม A1 ชนะ มติพรรคเป็นตามที่ A1 ต้องการ ด้วยคะแนน 140 เสียง

มติพรรคนี้ ทำให้คนในพรรคที่เหลือต้องโหวตตามมตินี้ เพื่อไปโหวตสู้กับพรรค B ซึ่งก็ชนะเพราะ 300>200 ลองดูดีๆ

กฏหมายนี้ ออกมาได้ จริงๆ เพราะแค่ 140 เสียงจาก 500  ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ แต่ เพราะมีคำว่าพรรค เลยทำให้ 140 คน สามารถออกกฏหมายนี้ได้

มันไม่แปลกๆ เหรอครับ นี่ยังไม่นับว่า ในกลุ่ม A1 อาจจะมีคนคุมกลุ่มไม่กี่คนที่กำหนดทิศทางได้อีก ผมรุ้สึกว่าแบบนี้ไม่ถูก

ถ้าจะยังให้มีคำว่าพรรคอยู่ ก็ควรจะลดการบังคับโหวตตามมติพรรคให้น้อยที่สุด โดยเฉพาะอภิปรายไม่ไว้วางใจ ควรจะเป็นฟรีโหวต ที่โหวตแบบลับด้วยไม่มีใครรู้ว่าใครโหวตอะไรถึงจะถูกต้องที่สุด

ทำไมนอกสภาเราเลือกตั้งถึงห้ามประชาชนซื้อสิทธิขายเสียง แต่โหวตในสภา มันกลับมี lobby กันได้ บังคับโหวตกันตามมติพรรคกันได้

มากไปกว่านั้น จริงๆ เท่าที่ผมเข้าใจ เมื่อเป็น นายกฯ หรือ คณะรัฐมนตรี นั่นคือหลุดจากการเป็นส.ส. แล้วด้วย เพราะงั้นจริงๆ ส.ส. ทุกคน ก็ควรจะทำหน้าที่ตรวจสอบนายกและครม.กันทุกคน ไม่ใช่แค่ฝ่ายค้านเท่านั้น เพราะ ส.ส. เป็นตัวแทนของประชาชน ไม่ใช่ ตัวแทนของพรรค ที่ต้องเชียร์คนจากพรรคตัวเอง

ถ้าผมเข้าใจอะไรผิด หรือมีความคิดเห็นอะไรช่วยแนะนำด้วยครับ

ปล. ไม่ได้ซีเรียสนะครับ แหะๆ