ก่อนไปสอบ ด้วยความที่ตื่นตัวช้าไปหน่อย เลยมีเวลาเตรียมตัวน้อยมากและก็คงต้องสอบแล้ว ไม่งั้นจะไม่ทันสมัครทุน เตรียมตัวประมาณ 2 อาทิตย์แบบขี้เกียจๆ ทำตัวอย่างข้อสอบไปนิดนึง และทำ mini-test จาก CD ไปบ้างนิดหน่อย ส่วนที่รู้สึกว่าพอสู้ไหว คือ Reading และ Listening แต่ส่วนที่รู้ว่าตัวเองห่วยมากคือ Speaking และ Writing ครับ

2-3 วันก่อนสอบรู้สึกตื่นเต้นพอสมควร รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สอบแบบ รีดคะแนน แบบนี้มานานมากแล้วตั้งแต่ Ent แบบประเภทว่า ความรู้สึกต้องเอาคะแนนให้มากที่สุดอะไรแบบนี้ มีวางแผนการสอบอะไรแบบนี้ เพราะช่วงเรียน ก็มักจะสอบด้วยความรู้สึกว่าแค่ทำให้ถึงจุดๆนึงที่พอใจ ก็พอ

การสอบมี 4 ส่วน Reading, Listening, Speaking และ Writing (อะไรเป็นยังไง อ่านได้ในลิงค์ด้านบนนะครับ)

Reading รู้สึกว่า มันยากกว่าข้อสอบ Ent ระดับนึง สิ่งที่น่ากลัวจะเป็นเวลามากกว่า

Listening อันนี้ผมจะฟัง conversation จะรู้เรื่อง แต่พอเป็น lecture ที่เป็นหัวข้อ เฉพาะทางมากๆ จะเริ่มหลุด เพราะเจอศัพท์เฉพาะทางแปลกๆ แล้วก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเนื้อหามันชอบมีเกี่ยวกับ Psychology หรือไม่ก็ Geology ผมรู็สึกว่าเจอบ่อยมาก -_-”

Speaking อันนี้ ตอนแรกไม่รู้เลยว่ามันมี pattern 6 แบบตายตัวด้วยจนยิ้งบอก รู้สึกว่าตัวเองมักจะพูดยาวๆไม่ได้ คือตอบเป็นประโยคสั้นๆ และตอนซ้อมจะจบเร็วมาก และนึกคำไม่ออก คือ ถ้าเห็นคำศัพท์นี้ เวลาอ่านหรือได้ยินจะแปลออก(input) แต่พอจะดึงอออกมาพูดหรือเขียน(output) จะนึกไม่ออก นี่เป็นปัญหา

Writing ก็คล้ายๆ Speaking มักใช้แต่คำง่ายๆ และ grammar ยังผิดอยู่ และก็ปัญหาเดิม นึกคำไม่ออก

การสอบครั้งนี้ ผมหวังว่าจะได้ 90+ และก็ไปสอบ ฮ่าฮ่า พอถึงหน้าห้องสอบจริง ก็ตื่นเต้นดี ฮ่าฮ่า และเหตุการณ์ก็ดำเนินไปตามนี้

Reading เปิดมาเจอ passage แรก อ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง ดันเจอคำศัพท์ 2-3 คำที่ไม่แน่ใจคำแปล แถมยังเป็น main idea อีก เคยเป็นมั้ยครับ ผมเคยเจอแบบนี้ตอน Ent ทีนึงแล้ว แบบทำข้อสอบเก่าเจอแค่คำศํพท์ที่รู้จักและทำได้ แต่พอสอบจริงดันเจอคำที่ไม่แน่ใจ (แม้จะเห็นบ่อยๆ แต่ได้ context ช่วยไว้ตลอด) เจอแบบนี้เลย ตกใจพอสมควร พออันที่ 2 ก็ทำได้ครับ และอันที่ 3 ก็พอจะทำได้ (โชคดีผมเจอ แบบ 3 ชุด ขี้เกียจอ่านมาก)

Listening อันนี้เจอ 9 ชุดสินะ ทำได้ค่อนข้างโอเค เพราะฟังรู้เรื่องเกือบตลอด หูฟังก็เสียงชัดเจนดีและเพลินมาก ทำไปเรื่อยๆ อาจะมีการตีความผิดบ้างบางข้อ  และ lecture อันหลังๆเริ่มสมาธิหลุด เพราะเริ่มวอกแวกและเริ่มปวดขี้ตะหงิดๆ แต่ก็ถือว่าโอเคที่สุดในบรรดาทั้ง 4 ส่วน

10 minutes Break ตอนแรกกะนั่งอยู่เฉยๆ ทำสมาธิ แต่เจ้าหน้าที่เค้ามาสะกิด ไปห้องน้ำได้นะ ก็เลยไปซะหน่อย วิ่งไปเข้าห้องน้ำและกลับมานั่งสงบจิตใจ แต่เริ่มปวดขี้อีกแล้ว

Speaking มั่วมาก ฟังคำถามรู้เรื่องหมดนะ ยกเว้นข้อสุดท้าย แต่พอตอนพูด เหมือนสมาธิไม่ดี ปวดขี้ด้วย พูดผิดพูดถูก คำง่ายๆก็ออกเสียงผิด(แบบไม่น่าให้อภัย) พูดตะกุกตะกัก หยุดๆขาดๆ จนเละไปหมด มีข้อนึงที่เค้าให้อธิบาย problem ที่ได้ฟังและเลือก solution ที่ได้ฟังว่าควรเอา A หรือ B พร้อมเหตุผล  เราก็จดๆๆ ไล่ลงมา problem คืออะไร Solution A คืออะไร Solution B คืออะไร จดไล่ๆลงมา แล้วเราก็เลือกจะตอบ B ก็ลิสต์ example ไว้เรียบร้อย ปรากฏว่า พอเริ่มพูด ก็พูดตามที่จดไว้ แล้วสายตามันไล่ลงมาเรื่อยๆ แล้วเผลอไปตอบ solution A !!  เฮ้ย!! ไม่ได้เตรียมตัวอย่างสนับสนุนไว้ และจะหันหลังกลับไปตอบ B ก็ไม่ทันแล้ว เงียบไป 2 วิ แล้วพูดสด โคตรมั่วไป หึหึ   เรียกได้ว่า speaking นี่ค่อนข้างจะรวนมากๆ ไม่มีสมาธิเลย และจนข้อสุดท้ายหัวข้อเฉพาะทาง เค้าพูดคำศัพท์คำนึง ซึ่งไม่เคยได้ยินเลย และเป็น main idea ทำให้พาลฟังทั้งเรื่องไม่ค่อยรู้เรื่อง พยายามจับใจความอยู่นานมาก จนต้องตอบ ก็เลยตอบมั่วๆไป

Writing อันแรกก็อ่านรู้เรื่อง ฟังรู้เรื่อง ก็เขียนๆไป เขียนเกินที่กำหนดนิดหน่อย พยายาใส่คำหรูๆลงไป แต่เขียนเพลินจนเวลาหมด ไม่ทันได้ตรวจทานเลย แถมยังจบไม่ลง ด้วย อ่าาา พิมพ์ผิดไปเยอะแหงๆ คีย์บอร์ดไม่คุ้นเคย อันที 2 แสดงความเห็น เจอ Agree/Disagree หัวข้อยากเหมือนกัน นั่งนึกอยู่นานว่าจะ เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย เลือกปั๊ป วางแผน ให้เหตุผล ยกตัวอย่าง แล้วเริ่มเขียน เขียนๆไป ก็ยังคิดมากอยู่ว่า มันควรจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ซึ่งจริงๆ มันไม่มีผลต่อคะแนนเพราะเป็นการแสดงความเห็น แต่ไอเรามันชอบคิดเรื่องพวกนี้ เลยคิดอยู่นั่นแหละ จนเขียนได้น้อยกว่าที่ควร และ เหมือนเดิม เวลาหมด จบยังไม่ดี และไม่ได้ตรวจทาน -_-”

สอบออกมา รู้สึกเหมือนจะโอเค แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเริ่มนอย จนรู้สึกว่าสอบไม่ดีเท่าไหร่ แต่มันก็ข่วยไม่ได้ เตรียมตัวมาเท่านี้ มันก็ควรจะได้ประมาณนี้ล่ะมั้ง หวังลึกๆๆๆ ลึกมาๆๆ ว่าจะได้ตามเป้า ฮ่าฮ่า แต่คงมีสอบครั้งหน้าอีกทีแน่ๆเลยล่ะครับ

การสมัครสอบ สมัครผ่านทางเว็บไซต์ของ ETS ไม่ยากอะไรครับ เว็บก็มีข้อมูลเพียบพร้อมพอสมควรและจัดไว้ดี ค่าสมัครสอบ $160 ก็ขึ้นกับค่าเงินตอนนั้นน่ะครับ เค้าก็จะมีให้เลือก สถานที่สอบ ผมเลือกไปสอบที่ ตึกชาญอิสระ II แถวเพชรบุรีตัดใหม่ เพราะอีกที่เป็นลาดพร้าวซึ่งไกลจากบ้านผม หลังจากระบบตัดเงินเรียบร้อย ก็ถือว่าเสร็จกระบวนการ เราก็ปรินท์ Ticket Confirmation ไว้ด้วย ซึ่งจะระบุรายละเอียด เลขประจำตัวสอบ ไว้ไปแสดงที่สนามสอบครับ

จากการอ่านตามเว็บ มีคนบอกว่า สถานที่สอบอาจเปลี่ยนแปลงได้ เพราะฉะนั้น ก่อนวันสอบ 1-2 วัน ก็ login เข้าไปเช็กอีกทีก็ดีนะครับ
สิ่งที่เค้าให้เตรียม ก็มี Ticket confirmation และ valid ID ซึ่งมีรูปและชื่อเราเป็นภาษาอังกฤษ เอาชัวร์สุด ก็ พาสปอร์ต นี่แหละครับ (อย่าใช้ผมเป็นตัวอ้างอิงนะครับ เอาชัวร์ไปอ่านจากเว็บ ETS.org อีกที)

ถึงวันสอบจริง ไปถึงตึกชาญอิสระ II เท่าที่ดู สามารถนั่ง BTS ไปลงสถานีทองหล่อได้ แล้วนั่งมอเตอร์ไซด์ทะลุซอยทองหล่อ ไปโผล่เพชรบุรีตัดใหม่ แล้วเดินไปทางขวาครับ นิดเดียวก็ถึง

เค้าให้รายงานตัว 8.30 น. ผมไปถึงประมาณแปดโมง มีคนเริ่มมาแล้ว เห็นใส่เสื้อกันหนาว(ร้อนขนาดนี้) เป็นอันรู้กันว่ามาสอบ(ฮ่าฮ่า) ผมก็แนะนำให้เอาเสื้อหนาวไปด้วย เพราะในห้องสอบก็เย็นพอสมควร

รายงานตัว เซ็นชื่อ เสร็จสรรพ ก็นั่งรอเวลา เช็กอิน ครับ สถานที่สอบตึกชาญอิสระ II เป็นบริษัทเหมือนรับ เป็นศูนย์ Training ศูนย์สอบ cer ของพวก Microsoft หรือ Sun โดยเฉพาะทำนองนี้ครับ คือมีห้องคอมพ์และอุปกรณ์ไว้ให้เรียบร้อย ถึงเวลาก็ต่อแถวเช็กอินครับ โดยจะต้องยื่นเอกสาร และถ่ายรูปทีละคน เท่าที่ผมดูรอบที่ผมสอบที่นี่ มีประมาณ 25-30 คนเท่านั้นเอง ห้องก็ไม่ใหญ่มากนัก แต่คอมพิวเตอร์ เก้าอี้ หูฟัง(ที่ผมใช้) และสถานที่ ถือว่าโอเคครับ ก่อนเข้าก็มีล๊อกเกอร์ให้เก็บของ เพราะเค้าจะไม่ให้เอาอะไรเข้่าไปในห้องสอบเลย นอกจาก ID เท่านั้น

ถ่ายรูปเสร็จ เจ้าหน้าที่ก็จะ พาไปที่นั่งสอบ เป็นคอมพิวเตอร์มาตรฐาน เมาส์ คีย์บอร์ด หูฟัง และปากกากระดาษทดจำนวนนึง ซึ่ง รูปที่เราถ่ายเมื่อกี้นี้ จะมาขึ้นบนหน้าจอเรียบร้อยเลยครับ(ใช้ได้นะ) พอนั่งสอบ เจ้าหน้าที่กรอกพาสเวิร์ดให้ ทำใจนิดนึง ตรวจดูและยืนยันข้อมูลบนหน้าจอ แล้วก็เริ่มสอบได้เลยครับ ไม่ต้องรอคนอื่นแต่อย่างใด กด continue ได้เลย แล้วก็ สอบตาม instruction บนหน้าจอไป (ช่วง instruction เวลายังไม่นับนะครับ)

การสอบ แบ่งออกเป็น 4 ส่วน (คนจะสอบควรจะรู้แล้วนะครับ)

• Reading เป็น passage ให้อ่านแล้วก็ตอบคำถามตาม choice มี 2 แบบ คือ 3 ชุดหรือ 5 ชุด แล้วแต่โชค ถ้า 3 ชุด คอมพ์ก็จะแบ่งเวลาให้สอบเป็น  1 – 2 ถ้าเป็น 5 ชุด ก็จะ 1 – 2 -2 ครับ
• Listening เป็นให้ฟัง conversation หรือไม่ก็ lecture  1 รอบแล้วตอบคำถาม จะมี 6 ชุดไม่ก็ 9 ชุดแล้วแต่เราได้ Reading มาแบบไหน อันนี้ต้องทำไปทีละชุด เลยครับ หลังจากจบการสอบส่วนนี้ จะมีพัก 10 นาที ก็ควรลุกไปเข้าห้องน้ำนะครับ
• Speaking จะเป็นการให้แสดงความคิดเห็นหรือไม่ก็ฟัง conversation หรือ lecture แล้ว พูดตอบคำถาม มีเวลาให้เตรียมตัว 20-30 วิ แล้วก็ ตอบ อีก 45-60 วิ แล้วแต่ข้อ
• Writing เป็นการเขียน essay ครับ ข้อแรก มี passage มาให้อ่านและมี lecture ให้ฟัง แล้วใช้ 2 อย่างนี้ เขียนเป็น essay ออกมา(ไม่ต้องแสดงความเห็น) และข้อที่ 2 เป็น จะมีหัวข้อมาให้ และให้แสดงความเห็น Agree /Disagree เป็นต้น

ตลอดการสอบแต่ละ part อะไรที่เค้าจับเวลา โปรแกรมก็จะมีแสดงเวลาที่มุมขวาให้ดู ตื่นเต้น ตลอดครับ หรือแม้แต่ตอน Writing ก็มีขึ้นจำนวนคำที่พิมพ์ไปแล้วให้ดูด้วย  ผมรู้สึกว่าซอฟต์แวร์มันโอเคทีเดียว ทำตาม instruction และสอบไปเรื่อยๆ

ตลอดการสอบ คนรอบข้างเรา ก็จะสอบไปเรื่อยๆเหมือนกับเราครับ บางคนนำหน้า บางคนตามหลัง แต่ก็จะไปด้วยกันตลอด เพราะฉะนั้นช่วง Speaking นี่ จะได้ยิน คนรอบข้างจู่ๆ ก็พูดขึ้นมา คนสองคน (แถม accent ดีอีกตะหาก) อาจะทำให้เสียสมาธิได้ครับ

เมื่อสอบ writing เสร็จ ระบบก็จะถามคำถามอีกนิดหน่อยเพื่อเก็บข้อมูล จะมีคำถามสำคัญคือ จะให้ส่งคะแนนรึเปล่า? ผมเข้าใจว่าต้องตอบ yes นะครับ เพราะถ้าตอบ no ที่เราสอบทั้งหมดมา อาจหายในพริบตา(ไม่รับประกันข้อมูล แต่ผมเข้าใจว่าหยั่งงี้) เมื่อจนมันหลุดจากโปรแกรมเรียบร้อย ก็กลับบ้านได้ครับ

ทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง 9.oo น. ถึง 13.00 น. เพราะฉะนั้นตอนเช้ากินเผื่อด้วยก็ดีครับ

ผลสอบ ถ้าเลือกไว้ตอนสมัครสอบ จากที่ถามเพื่อนมา จะส่งเมล์หรือประกาศทางเว็บประมาณ 2-3 อาทิตย์ครับ และ paper จะมาถึงบ้านประมาณเดือนนึง

ขอให้โชคดีในการสอบครับ

ผมอยากได้ตั้งแต่เห็นใน blog ของ David Hill แล้ว ตอนนี้ใช้แล้ว ชอบมาก!! มี Trackpoint ให้ความรู้สึกไม่ต่างจาก keyboard x200 ที่ใช้อยู่เลย เล็กและเบาดีด้วย

ต้องขอบคุณพี่ที่บริษัทที่หิ้วกลับมาให้

ใครสนใจจะแสดงความคิดเห็น เชิญที่ comment ด้านล่างได้ตามสบายนะครับ

ชาวมรกตนคร says:
ไม่จริง
teerapap says:
ฮ่า
เหตุผล
ชาวมรกตนคร says:
น่าจะขยันกันคนละอย่าง เพราะเรื่องของเป้าหมาย และปัจจัยภายนอก
คนเมื่อก่อนดูขยันเพราะเค้าทำงานประเภทออกการกระทำ
แบบมองเห็นได้ด้วยตา
teerapap says:
อ่าฮ่า น่าสนใจ
ชาวมรกตนคร says:
ถ้าพิจารณากันจริงๆ คนสมัยนี้มันต้องขยันมากๆๆพอสมควร ถ้าจะเอาตัวรอดนะ
เราอาจจะอยู่ในสังคมที่มีคนมีฐานะอยู่ใกล้ตัวมาก ก็เลยคิดแบบนั้น
แต่ถ้าจะพูดเรื่องความมักง่ายนี่อีกเรื่องนึงนะ
ประเภททางลัดอะไรแบบนั้น อันนี้สมัยนี้มักง่ายกว่ากันมาก
เพราะรู้มากไป
teerapap says:
แต่ คนสมัยนี้ ทำงานก็นั่งเล่น facebook มีสิ่งเร้ามากมาย มีอะไรให้ทำมากมาย ทำงานได้น้อยลง  ต่างจากคนสมัยก่อนที่ไม่ค่อยมีอะไร นอกจากโทรศัพท์บนโต๊ะ เลยต้องทำงานๆไป
ชาวมรกตนคร says:
มันอยู่ที่ว่าขยันอะวัดที่ แรงกายที่ทำลงไป หรือ productivity น่ะ
ถ้าหมายถึงแรงกายเราว่าก็พอกันแหละ productivity ก็คงสมัยก่อนเพราะว่าไม่มีอะไรจะทำ
teerapap says:
1 วันทำงาน คนสมัยนี้ ทำงานได้น้อยกว่า คนสมัยก่อน รึเปล่า
วัดที่ result
ชาวมรกตนคร says:
คนสมัยก่อนดูเป็นคนดีนะ เพราะเมื่อก่อนไม่มีทีวี งานอดิเรกมันเลยใกล้ตัวเราประเทไปวัด อ่านหนังสือ
เรื่องนี้พูดยากนะ -*- คุยกันไม่น่าจะจบ เพราะอย่างน้อย result มันคนละอย่างกันด้วย งานก็คนละอย่าง
แต่เราไม่ค่อยจะรู้สึกว่า คนยุคไหนทำงานมากกว่าจะ”ดูดี”กว่าคนอีกยุคสักเท่าไหร่
teerapap says:
อืมมมมม
ชาวมรกตนคร says:
แต่ก็ดีนะมีสร้างภาพอย่างน้อยก็มีความจริงอย่างนึงว่าคนสมัยนี้ขยันสร้างภาพ 55+
teerapap says:
เราแค่รุ้สึกว่า วันๆนึง ทำอะไรได้ไม่เยอะเท่าที่ควร ขี้เกียจบ่อยๆ ไม่มีวินัย
ชาวมรกตนคร says:
หมายถึงพวก เฟซบุคน่ะ
teerapap says:
เลยไม่ค่อยได้สร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอันขึ้นมาเลย
ชาวมรกตนคร says:
อ่อ
teerapap says:
กับคนสมัยก่อนที่ดูเค้า ดูขยันอ่านหนังสือ ขยันสร้างนู่นสร้างนี้ (หมายถึงคนที่เค้ามีศักยภาพอะนะ)
รุ้สึกคนสมัยก่อน มีวินัยมากกว่า
ชาวมรกตนคร says:
อืออันนี้ก็คงจริง
teerapap says:
นี่ยังไม่รวมที่ว่า รุ้สึก คนต่างประเทศ เค้ามีวินัยมากกว่า คนไทยนะ แม้คนไทยจะเก่งก้ตาม
ชาวมรกตนคร says:
เอ้อันนี้ไม่ค่อยเห็นด้วย เราว่าคนไทยเป็นแบบนี้แหละดีละ
เราเชื่อว่าการได้มาซึ่งระเบียบวินัยจะต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างที่ เรารับไม่ได้
teerapap says:
แต่คือ แก ยอมรับว่า คนฝั่งตะวันตก มีวินัยมากกว่า ?
ชาวมรกตนคร says:
ใช่นะยอมรับ
teerapap says:
แล้วสิ่งที่บอกว่า รับไม่ได้ คืออะไรอะ? ความเครียด?
ชาวมรกตนคร says:
ส่วนนึง เราเชื่อว่า ความกลัวเป็นตัวกำเนิดระเบียบวินัย
อีกอย่างเสน่ห์ไม่เคยอยู่ในอะไรที่เรียกว่าระเบียบวินัยอะ ไม่รู้คิดติสต์ไปปะนะ ส่วนตัวๆ
teerapap says:
อืมมมม
ชาวมรกตนคร says:
เราก็เคยคิดถ้าในแง่อย่างที่เราทำมันก็คล้ายๆกับ การทำกราฟิกโมเดิร์นกับป้ายงานวัดอะไรทำนองนี้
teerapap says:
เหมือนแกกำลังจะบอกว่า ความมีวินัย ไม่ใช่เรื่องดีหรือจำเป็นเสมอไป
ชาวมรกตนคร says:
ใช่
teerapap says:
ถ้าไม่จำเป็นต้องมีวินัย  ไม่มีวินัยก็จะดีกว่า
ชาวมรกตนคร says:
ระเบียบวินัยไม่ใช่เรื่องไม่ดี เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจากการจัดการด้วยเหตุผลที่ไตร่ตรองมาน่ะ แค่รู้สึกในทำนองว่าเหตุใดจึงต้องทำตามกำหนดสิ่งที่สังคมเป็นคนกำหนดให้ ทำไมเราจึงไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเป็นของตัวเองอย่างน้อยก็ในขอบข่ายที่ไม่กระทบกับใคร
teerapap says:
อืมมม
ชาวมรกตนคร says:
แต่เข้าใจในลักษณะของการต้องมีเพราะไม่สามารถจัดการคนทีละมากๆได้ถ้ากฏมันยืดหยุ่น
teerapap says:
แต่มันมีสิ่งที่เรียกว่า วินัยในตนเองนะ  อยากขยันทำงาน เพื่อจะได้เงินเดือนขึ้น แต่ไม่มีวินัย เลยบังคับตัวเองให้ขยันไม่ได้
ชาวมรกตนคร says:
อ่อ
เรื่องอย่างนี้
ต้องสู้ต่อไป ต้องมีแรงจูงใจอะ
teerapap says:
อืมมมมม
ชาวมรกตนคร says:
ปกติเราใช้วิธีหลอกตัวเองนะ ให้ทำงานน่ะ
หลอกตัวเองว่าข้างหน้ามันจะดี มันจะเป็นแบบนั้นแบบนี้ บางทีก็หาเพลงที่มีเนื้อหาให้กำลังใจก้าวต่อไป
แต่เราว่า ที่เราเห็นบางคนเขาแมร่งทำได้ตลอดทั้งวันทำไปได้ไง
เราก็คงนึกในใจแหละว่า ทำไมเราถึงทำไม่ได้แบบนั้นบ้าง
เราเชื่อว่าจุดนึงถ้าเราเป็นแบบนั้นได้จริงๆ เราจะรู้สึกว่าอ้าวแล้วเวลาเล่น เฟซบุคเราไปไหน
สำหรับเราเราไม่ได้คิดว่าอะไรดีกว่าอะไร มันมีจุดแลกเรื่องเวลาของมัน แต่ถ้าเรามีจุดหมายที่ต้องทำ ก็คงต้องฝึกใจ แล้ว offline เอา
teerapap says:
อืมมมมมม ขอบคุณ
ขอเอาลง blog ได้ปะวะ
ชาวมรกตนคร says:
ขยันทำงานให้ได้เหมือนเลิกบุหรี่อะ ยากพอกัน
ได้ๆ
เลิกบุหรี่ยากพอๆกันเลิกกินน้ำอัดลม สำหรับคนที่ติดๆ
เผื่อจะเห็นภาพ
teerapap says:
ไม่รู่ว่ะ ส่วนตัวกำลังสงสัยว่า ทำไมตอนเด็กๆ มีแรงอ่านหนังสือ แต่พอโตขึ้น มันกลับทำไม่ได้แบบนั้น   มันเกิดอะไรขึ้น อะไรที่เปลี่ยนแปลงไป
ชาวมรกตนคร says:
เหอะๆ
เราก็เคยสงสัย
แต่เราว่าเพราะเรา”แก่”แล้ว และ”รู้มากไป”
teerapap says:
แล้วทำไม คนบางคน โตแล้ว แต่ก้ยังทำแบบนั้นได้อยุ่
ฮ่าฮ่า
ชาวมรกตนคร says:
รู้มากไปเนี่ยเป็นประเด็นเลยนะ
การรู้มากไปจะทำให้เรามีความรู้อื่นๆมาขัดประเภทว่า
จะทำอะไรอย่างนึงก็ดันมีความรู้อะไรไม่รู้มาสะกิดให้สงสัย
คือคนสมัยก่อนเขาดูจะ expert ในสิ่งที่เขาทำแล้วเขาก็รู้อย่างอื่นน้อย
สมัยนี้ข้อมูลมันหาง่ายและมากไปด้วยมั้ง
พอมันมากไปตัวอย่างก็เยอะ เวลาจะทำอะไรก็ต้องมานั่งคิดว่าคนอื่นเขาทำแล้วเกิดตัวอย่างแบบนี้ คนนี้ทำได้แบบนี้
teerapap says:
เห็นด้วยมากๆ ประเด็นนี้ ตอนนี้มัน information-overloaded
ชาวมรกตนคร says:
อย่างกราฟิกนะจะเห็นภาพ ว่าตอนมีอินเตอร์เน็ตกับไม่มีนี่ก็จะต่างกันเยอะ เมื่อก่อนเราไม่รู้เลยว่าอีพวกตะวันตกเนี่ยแมร่งทำกราฟิกกันยังไง
เราจะเห็นว่าพวกดีไซน์สมัยก่อนก็จะมีเอกลักษณ์กว่าสมัยนี้เพราะเขาไม่เคยเห็นไง เขารู้อยู่แค่ที่เพื่อนๆกันในประเทศไทยทำ
teerapap says:
อืมมม
ชาวมรกตนคร says:
เรียนสูงๆก็จะมีปัญหานึงนะ
จะเป็นโรคชอบเชื่อมโยง
พอเชื่อมโยงเยอะๆบ่อยๆเข้าทีนี้ ข้อมูลเยอะอีก -_-
เราว่าข้อมูลพวกนี้แหละทำให้เราเหนื่อย
teerapap says:
อืมมม
บางครั้ง เคยมีความพยายามจะคิดว่า ที่คนยุคก่อน ชอบว่าคนสมัยนี้ ไม่อดทน หรือ ไม่ขยัน
จริงๆ เพราะ มันคนละสภาพแวดล้อม คนละเวลา มันแค่ไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนอย่างที่คนสมัยก่อนเคยเป็น
คนสมัยก่อนเลยมีความรุ้สึกว่า ไม่เหมือนสมัยเค้า และความไม่เหมือนนั้น เรียกว่า ไม่อดทน มองว่าเป็นสิ่งไม่ดี
ชาวมรกตนคร says:
เออนั่นแหละคิดแบบนั้นแหละ
teerapap says:
จริงๆ ก็อดทนพอๆกัน แต่สภาพแวดล้อมมันต่างกัน
ชาวมรกตนคร says:
เดี๋ยวเราก็จะเป็นแบบนั้นอะเราว่าถ้าโลกไม่แตกก่อนนะ
teerapap says:
อืมมม ใช่

หลังจากอ่าน blog เรื่อง ทำไมคนเราถึงเกลียดภาษาอื่นๆ ของ @m3rlinez แล้ว เกิดความรุ้สึกอยากแชร์ของตัวเองบ้าง เพราะมีความตรงกันข้ามกันกับของ @m3rlinez อย่างประหลาดๆ ฮ่าฮ่า

จะขอยึด เอาการเกลียดภาษาอื่นๆ 3 แบบ เหมือน blog ต้นฉบับเลยนะครับ

ส่วนตัวผม ตั้งแต่เด็กก็มีประสบการณ์ทั้ง 3 แบบเช่นกัน

แบบที่ 1 เกลียด เพราะเค้าลือมาแย่ๆ

สมัยเด็กๆ (คงจะช่วงเดียวกับ @m3rlinez แหละ) ผมค่อนข้างจะไม่ชอบ VB6 หลังจากแตะมันแค่นิดหน่อยเท่านั้น และเลือกที่จะเรียนรู้และเริ่มเขียน VC++ มากกว่า เพราะเห็นจากหนังสือว่า VB6 มันมีแต่ใช้ของที่คนอื่นเข้าสร้างมาเสร็จแล้ว เอามาประกอบ ลากแปะๆ มันไม่ได้เขียนโปรแกรมอะไรจริงๆ ถ้าอยากจะทำอะไรที่แปลกๆ ยากๆ แล้วไม่มีคนเขียน Control ให้ใช้ไว้ก่อนก็ทำไม่ได้ ถึงขนาดมีความคิดว่า “ถ้าเขียน VB6 นี่เราต้องตามตูดคนเขียน Control มาให้ตลอดไปงั้นเหรอ?” (สมัยเด็กผมยังเกรียนครับ)  เพราะฉะนั้นถ้าจะลงทุนเรียนรู้อะไร มันต้องเริ่มที่รากเลยสิ ต้องวิ่งลงไปข้างล่าง ทำมันให้ได้ แล้วมาเขียน VB6 Control ให้คนอื่นใช้ เท่ห์กว่ากันเยอะ

การตัดสินใจครั้งน้ันทำให้ผมพลาดโอกาสดีๆเยอะเหมือนกัน จะเขียนโปรแกรมคำนวนเกรดเฉลี่ยง่ายๆ แต่เสียเวลาเยอะมาก ขณะที่ถ้าเขียนด้วย VB6 คงจะแค่สะบัดๆก็ได้แล้ว  ยังอีกทั้ง มีเพื่อนคนนึง วิ่งไปทาง VB6 ถึงขนาดเขียนเกมส์ดิจิมอนส์ (ตอนนี้ยังมีให้โหลดอยู่เลย!!) ได้ลง Thaiware.com เป็นเกมส์โด่งดังในสมัยนั้นที่เขียนด้วยโดยเด็กม.ต้น   (แอบเจ็บใจลึกๆ ไอเราแค่เอารูปมาโชว์บนจอ ก็โคตรเสียเวลาแล้ว)

แต่ตอนน้ัน เขียนสร้าง Window form ดุ่ยๆขึ้นมาโชว์ ด้วยโค้ด C++ ล้วนๆ include<windows.h> นี่มันได้อารมณ์จริงๆนะ  (พยายามฝึกจำโค้ดนั้นอยุ่พักนึง กะจะไปโชว์คนอื่น) ถึงตอนนี้ก็ยังมีอคติลึกๆ กับ VB6 อยู่ดี และยังเขียนไม่ค่อยเป็นอยู่ทุกวันนี้ แม้ว่าจะรู้ว่ามันทำได้เร็วและใช้กันเยอะแค่ไหนก็ตาม

แบบที่ 2 เกลียด เพราะใช้แล้วไม่พอใจ

หลังจากหัด VC++ ซักพัก มีช่วงนึง ผมกระโดดไปหา Pascal เพราะอยากเขียนเกมส์บนดอส และรู้สึกว่า มันเป็นภาษาต่ำลงไปอีก เข้าใกล้ภาษาคอมพิวเตอร์เข้าไปอีก(จะเห็นว่าผมดำลงไปเรื่อย)  หลังจากอ่านหนังสือ และหัดเขียนอยู่ซักพัก เขียนได้ประมาณ Menu Console โปรแกรมบวกเลข ก็รู้สึกอยู่เต็มอกว่า เราไม่ชอบภาษานี้เอาเสียเลย โดยเฉพาะ syntax จะ assign ค่า ใช้ :=  ขัดใจมากกก จะเปิดจะปิด ใช้ begin..end ไม่ชอบมากๆๆ แล้วการประกาศตัวแปรอีก อะไรเนี่ย หลังจากนั้นก็ทิ้งและไม่แตะมันอีกเลย รวมทั้งตระกูล Delphi ด้วย โชคดีที่ ผมก็ไม่มีโอกาสต้องไปยุ่งมันอีกเหมือนกัน

แบบที่ 3 เกลียดโดยหลักการ

ผมไม่ชอบ ASP (รวมทั้ง ASP.NET ด้วย) เอามากๆอยุ่ช่วงนึง ผมเริ่มเขียน Web app จาก html+CGI-Perl หลังจากนั้นก็เพิ่ม SSI เข้ามาแล้วก็ไปหา php ซึ่งอาจจะเพราะเริ่มจาก Perl ทำให้ผมชอบ PHP มาก เพราะความง่าย (บางคนแถวนี้บอก มักง่าย) และยืดหยุ่นมากสำหรับผม แล้วก็มา ASP ตามกระแสตอนนั้น และก็ไม่ชอบ และกระโดดกลับไปซบ PHP อยู่ดี ที่ผมไม่ชอบ ASP ไม่ใช่เพราะ syntax begin…end แต่เป็น ความพยายามยัดเยียดแนวคิด VB เข้ามาครับ ASP ตอนนั้นมันจะมี tag พิเศษประมาณว่าทำ Pagnition ให้เลย ทำปุ่มแบบพิเศษให้เลย เหมือนเอา Control แบบVB มาแปะบนเว็บให้เลยแหละครับ แล้วเบื้องหลัง ASP server มันจะแปลงเป็น HTML+VBscript น่าเกลียดน่ากลัวให้เอง ซึ่งผมไม่ชอบแนวคิดนี้มากๆๆๆ เพราะด้วยความรุ้สึกในแบบที่ 1 ไมโครซอฟท์มันเอาอีกแล้ว และรู้สึกไม่ยืดหยุ่นและไม่ basic เอามากๆ เหมือนเรา control มันไม่ได้ เทียบกับ PHP ที่ไม่มีอะไรแบบนี้เลย ขึ้นกับ เรา echo ออกไปเป็น html เท่านั้น พื้นฐานกว่ามาก ผมเลยไม่ชอบ ASP พอควร จนบัดนี้ ASP.NET ผมก็ยังไม่ชอบเท่าไหร่ แหละหลีกเลี่ยงที่จะใช้มัน ถ้าไม่จำเป็นครับ

แม้ตอนนี้ ความเกลียดเหล่านี้ จะน้อยลงไปเยอะมาก แต่ละภาษาก็มีอะไรๆในตัวของมัน แล้วแต่คนชอบแล้วแต่คนใช้ แต่ความชอบความเกลียด ก็ยังมีผลต่อการตัดสินใจเลือกภาษาที่จะใช้บ้างอยู่ดี ทำไงได้ล่ะครับ เราเริ่มต้นมาด้วยกันกับภาษาที่เราชอบพวกนี้นี่น่า

ลองอ่านของผมกับของ @m3rlinez ต้นฉบับดูนะครับ เทียบๆแล้วจะเห็นความตรงข้ามกันอย่างประหลาด 55+

ผมเลยอยากเขียน blog นี้ชนกันไว้หน่อย

ปล. สังเกตดูก็ได้ blog @m3rlinez กับของผม ใครใช้ภาษาอะไร ความเกลียดหรืออคติพวกนี้มันฝังอยู่ลึกๆนะครับ ฮ่าฮ่า

ผมหมั่นดู Presentation จากงาน TED อยู่เรื่อยๆ อันนี้ของ Hans Rosling หัวข้อ Asia’s rise — how and when จาก TEDIndia 2009

เป็นการนำเสนอที่สุดยอดและเจ๋งมากๆ สละเวลา 15 นาที แนะนำให้ดู

ปล. ผมกำลังรอวิดิโอจากงาน TEDxBKK อยู่เหมือนกัน

จากที่ติดตาม ดูมาตั้งแต่ เดี่ยว 1 ดู VCD มาตลอด มีครบทั้ง 7 ครั้ง ไม่เคยได้โอกาสซะที ที่เฉียดสุดก็ตอน ตูดหมึก เกือบจะได้ดูแต่สุดท้ายก็พลาด
ครั้งนี้เลยกะว่าจะดูแน่ๆ ไม่ให้พลาดแน่นอนครับ

รูปปั้นยักษ์ในงาน ถ่ายรูปกันเต็ม เลยครับ

ไปถึงหน้างานประมาณ แสดงที่ Royal Paragon Hall ตอนแรกนึกว่าคือโรงหรูที่อยู่ในโรงหนัง แต่จริงๆแล้วมันคือ Hall ที่จัด NSC นี่เอง
ผิดหวังเล็กน้อย เพราะเคยดุการแสดงของเกาหลีที่จัดที่นี่เหมือนกันแล้ว ที่นั่งมันไม่ดีเท่าไหร่ ไม่ได้บรรยากาศหอประชุม

ใกล้เวลา คนเริ่มเยอะ

ถึงหน้างานตอนใกล้เวลา 19.00 น. ตามบัตร แต่กว่าจะเปิดประตูจริงๆ 19.30 น. และ กว่าจะแสดงจริงๆ ก็ 20.00 น. นู่นแน่ะ
ระหว่างรอประตูเปิด ก็เดินเล่นอยุ่หน้างาน ดุของที่ระลึกกันไป ไม่ค่อยมีอะไรอยากได้เท่าไหร่ เลยได้ ของที่ระลึกจาก dtac เป็นสมุดมาแทน (เฉพาะลูกค้า dtac เท่านั้นเอา email ไปแลก)

ของที่ระลึก เฉพาะลูกค้า dtac เท่านั้น

ไอกอล์ฟเองก็ ซื้อหนังสือไป 2 เล่ม และหมอนขี้มูก 1 ใบ ดูตลกดี

ตุ๊กตาขี้มูกครับ ของ @flamigo77

ใส่ถุงเรียบร้อย

เดินไปเดินมา ถ่ายรูปกันไป คนก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ มาเป็นคู่ชาย-หญิง (อ่าาาาาา) ไม่ก็มาเป็นครอบครัวเลย
ถึงเวลาก็ เข้าไปใน hall เดินหาที่น่ัง ที่นั่งที่ผมได้ ถือว่าดีมากทีเดียวล่ะ (ฝีมือ @flamigo) ฉากเดี่ยวครั้งนี้ สวย ครับ(ไม่มีรูปหรอกนะ ฮ่าฮ่า)

เอาหัวชนกัน

จะถ่ายภาพวาด ไม่ว่างซะที

เกือบจะว่างปั๊ป มีคนวิ่งเข้ามาทันที

แล้วการแสดงก็เริ่ม

ไม่สปอยล์หรอก แต่จะบอกว่า สนุกมากครับ ยังฝีมือไม่ตกเลย หัวเราะจนเจ็บอก(จริงๆนะ) ไม่รู้เพราะเป็นการแสดงสด มีอารมณ์ร่วมช่วยด้วยรึเปล่า
มีบางช่วงแป๊กๆนิดหน่อย แต่ยอมรับได้ ฮ่าฮ่า

ข้อสังเกตอย่างนึงคือ แม้จะดูสด ที่นั่งผมก็ไม่ได้ไกลอะไร แต่ 70% ตาผมดูอยู่ที่จอมอนิเตอร์ ฮ่าฮ่า เพราะว่ามันต้องดุสีหน้าพี่โน๊ตเค้าด้วย
ดุด้วยตาเราเห็นท่าทางเห็นตัว แต่ยังไม่ใกล้พอที่จะเห็นสีหน้าเค้าเวลาเล่า (บัตร 2500 คงจะเห็น) แต่อารมณ์ร่วมยังคงคุ้มกับที่จะดูการแสดงสดครับ ได้หัวเราะ ได้ยินคนข้างหลังหัวเราะไม่หยุด ฮ่าฮ่า

บัตร และ ยาดม(ของแถม)

สรุปว่า สนุกครับ และครั้งหน้าคงจะไปดูการแสดงสดอีก ชอบๆๆ

หนังเรื่องนี้เป็นหนังญี่ปุ่นที่ดัดแปลงมาจากการ์ตูน ผมเองไม่เคยอ่านการ์ตูนเรื่องนี้หรอกนะครับ แต่หลังจากดู Trailer แล้วรู้สึกอยากดูมาก
ผมจะไม่เล่าว่าเนื้อเรื่องเป็นยังไง เกี่ยวกับอะไร แต่หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ผมถึงกับ น้ำตาไหล กันเลยซึ่งไม่เจอแบบนี้มานานนับจากเรื่อง My Sassy Girl ครับ ยังมีผู้หญิงที่นั่งด้านหลังผม ถึงขั้นฟูมฟายน้ำตาไหลขี้มูกไหลกันเลยล่ะครับ

หลังจากดูจบ ผมมีทั้งความรู้สึก สุข และ เศร้า ปนๆกัน และรู้สึกชอบหนังเรื่องนี้ อยากแนะนำให้ไปดูกันก่อนที่มันจะออก ตอนนี้ฉายที่ลิโด้เหลืออยู่ 3 รอบเองครับ อีกอย่างนึงคือ นางเอกน่ารักมากกกกกกก ทั้งหน้าตา บุคลิก และนิสัย และเพลงก็เพราะ

หนังเรื่องนี้ยังทำให้ผมนึกถึงบางส่วนของการ์ตูนเรื่อง อิคิงามิ ถ้าใครไม่เคยอ่าน แนะนำให้หามาอ่านครับ

มีประโยคนึงของตัวละคร ที่ผมชอบมาก(และอาจจะสปอยล์)

”ฉัน… ฉันยังไม่อยากตายทั้งๆแบบนี้….ทั้งๆที่ยังไม่เคยมีความรักเลยซักครั้งเดียว”

ตอนนี้ผมอายุครบ 23 ปีแล้ว ส่วนตัวไม่ชอบเลข 3 เท่าไหร่ ไม่ชอบมาตั้งแต่เด็กแล้ว รู้สึกว่าเป็นเลขผู้ร้าย จนแม้วันเกิดที่ผ่านมายังมีแวีบๆว่า อยากให้อายุกระโดดไป 24 เลยก็ดี ฮ่าฮ่า เพราะผมชอบเลข 2 กับ 4 เป็นพิเศษ

ตั้งแต่วันเกิดปีที่แล้ว ที่ยังคงเป็นนิสิต จนวันนี้ที่เป็นคนวัยทำงานซะแล้ว 1 ปีที่ผ่านมา ผมทำอะไรไปบ้าง มาเรียบเรียงดูกันซะหน่อย

• ทำ senior project กับเพื่อนๆในกลุ่ม เสร็จและทันเวลา (ภาค 1,  2 และ 3)
• เรียนจบปริญญาตรี ถึงยอดเขาของการศึกษาตามค่านิยมปกติ พ่อแม่สบายใจ (blog)
• เริ่มทำงาน เปลี่ยนสถานะ จาก นิสิตนักศึกษา เป็น พนักงานบริษัท เต็มตัวครับ ไม่สามารถใช้สิทธิพิเศษของนิสิตได้อีกแล้วและเสียภาษีอีก T-T
• ปรับปรุงห้องนอนตัวเองใหม่ เตียงใหม่ ตู้ใหม่ โต๊ะใหม่ อะไรใหม่ๆ (blog)
• ตัดสินใจเปลี่ยนงาน หลังจากทำงานผ่านไป 6 เดือน และคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง (blog)

ผ่านมา 1 ปีแล้ววว ที่ไล่ๆข้างบน คงจะเป็น จุดในชีวิต ที่สำคัญในปีที่ผ่านมา แต่ก็มีประสบการณ์ได้รู้ได้เห็นอีกมากมายระหว่างทางและบางเรื่องที่ส่วนตัวเกินจะเขียนลงในนี้ได้ ฮ่าฮ่า

ทีนี้ แล้วอีก 1 ปีข้างหน้าล่ะครับ จะทำอะไรและมีอะไรที่อยากจะทำให้สำเร็จบ้าง นั่นสินะ

• ไปเรียนต่อ เป้าหมายชีวิตของผมตอนนี้ยังคงเป็น การไปเรียนต่อครับ และคงจะเรียนต่อสาขาด้านคอมพิวเตอร์แน่นอน ตอนนี้มีลิสต์ไว้แล้วว่าผมต้องทำอะไรบ้าง และต้องเตรียมอะไรบ้าง ซึ่งคงต้องขยันๆๆและทำให้สำเร็จ ตั้งเป้าว่าจะ apply ช่วงสิ้นปีนี้ครับ วันเกิดปีหน้าคงได้รู้กัน
• ตอบตัวเองให้ได้ ว่าตัวเองชอบด้านไหนของคอมพิวเตอร์ อันนี้เป็นผมถามตัวเองมาตั้งแต่ก่อนเรียนจบแล้ว และก็ยังคงจะถามตัวเองต่อไป แม้จะมีบางคนบอกว่า ทำไมต้องเลือก ก็เรียนรู้เรื่องที่อยากที่อยากรู้ทุกเรื่องเลยสิ แต่ผมยังคงรู้สึกว่าเราต้องมีซักเรื่องที่เรา expert ครับ เราต้องก่อภูเขา!
• ทำตัวให้ขยันได้เหมือนเดิมและมากกว่าเดิม อย่าพึ่งหมดไฟ ตั้งแต่เริ่มทำงานมา ตอนนี้ 9 เดือนแล้ว รู้สึกตัวเองเอื่อยเฉื่อยขึ้นเรื่อยๆ และ active เรื่องเรียนต่อน้อยลงเรื่อยๆ อาจจะเพราะชีวิตพนักงานที่ พอมันเริ่มเข้าที่เข้าทางและ stable มันก็ไปได้เรื่อยๆและมีความสุขดี เหมือนที่หลายคนบอกว่า ทำงานๆไปแล้วจะไม่อยากเรียนต่อ  นั่นหละครับ เพราะฉะนั้น ต้องปลุกตัวเองให้ได้ สู้! เรายังไม่ใช่วัยที่จะเฉื่อยชานะเว่ยยยยยยย
• TOEFL 100+ ฮ่าฮ่า ด้านบน subjective ซะเยอะ ตั้งเป้า objective บ้างดีกว่า
• ทรมานร่างกายตัวเองให้น้อยลง จะไม่นอน เกินตี 2 ติดกันเกิน 2 วัน และกินโค๊กให้น้อยลงนิดนึง

ประมาณนี้ และผมจะทำให้ได้ครับ

สวัสดีอายุ 23 ปี teerapap++;