ตกรอบอย่างเป็นทางการแล้วครับ สำหรับรายการ National RFID Innovation Challenge
2007 แต่เรียกไปเรียกมา เค้าก็ใช้คำว่า RFID Contest แทน
จริงๆ พอจะรู้ว่าตัวเองตกรอบตั้งแต่ วันพรีเซนท์แล้วล่ะครับ กรรมการ บอกประมาณว่า
งานผมน้อยเกินไป ไม่เท่าที่เค้าคิด หรือ คาดหวังเอาไว้ แถมถามคำถามเกี่ยวกับตัวเทคโนโลยี
RFID ทีมเราก็ตอบไม่ได้อีกต่างหาก เลยโดยเรื่องไม่ยอมศึกษาเทคโนโลยีอีก โดนอีกหลายเรื่อง
เหมือนกันครับ
มีกรรมการท่านนึง เค้าบอกว่า “จากพรีเซนท์รอบที่แล้ว ผมเชียร์ทีมคุณอยู่นะ แต่รอบนี้ทำออกมาแบบนี้ ผมก็ช่วยไม่ได้ ให้คะแนนคุณได้แค่นี้นะครับ” เค้าถามทีมผมว่า ที่ทำมานี่ คิดว่ากี่
เปอร์เซนท์ พวกผมก็ตอบไปว่า 60% ซึ่งก็ถ้าเทียบจากที่คิดวาดฝันเอาไว้ ก็ประมาณนี้ล่ะมั้ง แต่ถ้าเทียบกับ spec ที่ใส่ไปในรายงาน คงซัก 80% ได้ล่ะครับ แต่จริงๆ รอบนี้ มันควรจะส่งแบบ 90%-100% น่ะสิ หึหึ
ที่ทำไม่ทัน สาเหตุหลักๆคือเรื่องเวลาและความยุ่งแหละครับ แต่ก็ไม่อยากจะโทษอะไรเท่าไหร่
สุดท้ายผลก็ออกมาแบบนี้แหละครับ ตกรอบ ไม่เข้ารอบ 10 ทีม อดไปพรีเซนท์ที่พารากอน
แถมยังต้องทำให้ครบ 100% แล้วไปพรีเซนท์ส่งงานวันที่ 15 เดือนหน้าอีก
เริ่มแรกที่คิดจะส่งรายการนี้ เพราะอยากเล่นเครื่องครับ อยากรู้ว่ามันทำงานยังไง เจ๋งแค่ไหน
รายการนี้บอกเค้าจะสนับสนุนเครื่องอ่านให้มาลองเล่นดู ก็เลยคิดโปรเจคส่งไป
แล้วก็ ได้เครื่องอ่านมาเล่น และก็ได้สัมนาเรื่อง RFID นิดหน่อยจากบริษัทผู้สนับสนุนเครื่อง
บอกตรงๆว่า ไม่เป็นไปตามที่คิดครับ RFID ส่วนตัวรู้สึกยังมีข้อจำกัดอยู่หลายอย่างทีเดียว
เช่นเรื่อง ระยะอ่าน เรื่องสภาพแวดล้อม ราคาของเครื่องอ่านกับ tag ความแพร่หลาย
เห็นข้อจำกัดเหล่านี้แล้ว รู้สึกความเจ๋งของ RFID มันลดลงในสายตาผม
รู้สึกไม่ต่างอะไรกับ barcode เลย แค่มันอ่านด้วยคลื่นวิทยุเฉยๆ
ที่ยังพอจะเอามาทำประโยชน์ได้คือ มันเก้บข้อมุลไว้บน tag ได้ด้วย แต่โปรเจคผมไม่ได้ใช้
ประโยชน์ตรงนี้เลยอะดิ (ตรงนี้กรรมการก็ถาม ว่า โปรเจคคุณต่างจากใช้ barcode แทนตรงไหน)
อย่างเครื่องแรกที่ผมได้ลองมาเล่น ก้มีข้อจำกัดที่ระยะอ่านแค่ 20 เซนต์(ตาม spec)( อ่านจริง
อีกเรื่อง) แถมยังอ่านได้ทีละ tag ซะด้วย(อันนี้ผมผิดหวังจริงๆ) ถ้าเอา tag หลายๆอันมาจ่อ
มันอาจจะอ่านมั่วๆได้ ซึ่งจริงๆ ไอเครื่องที่อ่านได้หลายๆอันมันก็มีครับ เรื่องนี้ขึ้นอยุ่กับ tag
ขึ้นกับเครื่องอ่าน ขึ้นกับความถี่ ซึ่งไม่ใช่เครื่องที่ผมได้มา นึกว่าเหมือนกันหมดซะอีก
นอกจากนี้ ที่ผิดหวังอีกนิด คือ นึกว่าจะได้ลงไปเขียนติดต่อกับ hardware ตรงๆ
แต่ปรากฏว่า เครื่องอ่านมันแถม libraly c# มาให้เสร้จสรรพ เป็น method มาเลย เหอๆ
แค่เอามาใช้ ไม่ได้ยาก ไม่ต้องติดต่อเองใดๆทั้งสิ้นเลยครับ หึหึ
เจอแบบนี้ พวกผมเลยมอง RFID ทั้งหมด เป็นกล่องดำเลยอะ เป็นอะไรซํกอย่างที่โยน
ID ของสินค้าเข้ามาในโปรแกรม ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของโปรแกรมผมแล้ว ว่าจะทำงานอะไร
ไม่ยุ่งกับ RFID อีก
จากที่ผ่าน พรีเซนท์มาสองรอบ รุ้สึกได้ว่า รายการนี้เค้าเน้น ที่จะเผยแพร่เทคโนโลยี
RFID มากๆ พยายามจะทำให้มันออกมาให้เห็นจริง ให้เห็นว่าทำประโยชน์ได้จริง
มันต้องไม่ใช่แค่เครื่องที่เก่งกว่าบาร์โค้ดนิดหน่อย(อันนี้ พอเจอข้อจำกัดหลายๆอย่าง
เท่าที่ผมคิดออก ก็กลายเป้นเครื่องแทนบาร์โค้ดอยู่ดีแฮะ -_-”)
เพราะตอนพรีเซนท์ กรรมการมักจะถามความรู้เรื่อง RFID หยั่งกะสอบอยู่อะครับ
คุณใช้ความถี่อะไร เก็บข้อมูลใช้มาตรฐานไหน ระยะอ่านกี่เมตร tag มีชนิดไหนบ้าง
จริงๆก็เคยไปโหลดมาอ่านครับ แต่ก็แค่อ่านผ่านไม่ได้สนใจจำอะไร
นั่นแหละครับ เลยตกรอบตามผลกรรมที่ทำ 555
จะว่าเสียดายก็เสียดายครับ ตอนพรีเซนท์เสร็จนี่ hurt นิดหน่อย เสียดาย
แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ ก็รู้สึกโล่งแปลกๆ
ตอนนี้เท่ากับว่า ผมไม่มีรายการไหนที่อยู่ในมือเลยนอกจาก robocup ที่ต้องทำ
ต่อ จากนี้ผมตัดสินใจว่า จะส่งแข่งรายการเหล่านี้ให้น้อยลงครับ ถ้าโปรเจคที่คิดไม่เจ๋งจริงๆ หรือโปรเจคไม่ท้าทายจริงๆ ก็จะไม่ส่งครับ จะเอาเวลาไปทำสิ่งที่อยากทำอย่างอื่นดีกว่า
โอกาสดีๆ คงมีมาอีกสินะครับ
