วันก่อน มีเพื่อนผมชื่อ ไอยศ มันใจดีครับ ช่วยติววิชาอัลกอริทึม
ให้กับเพื่อนในภาค ร่วม 30 ชีวิตทีเดียว
ผมเอง ก็ตื่นไปเข้าเรียนไม่ค่อยจะทัน เลยร่วมอยู่ใน 30 ชีวิตนี้ด้วย

ไอยศ อธิบายเก่งครับ สอนแล้ว ผมค่อนข้างจะเข้าใจมากขึ้นเยอะทีเดียว
เป็นขั้นเป็นตอน ไปอ่านหนังสือเก้บเองทีหลัง คงจะเข้าใจง่ายขึ้นอีกมาก

จนไอยศ สอนถึงหัวข้อหนึ่ง ครับ จำไม่ได้ว่าหัวข้อไหน แต่ทุกคนในห้อง
ค่อนข้างงง กับมันมาก ผมเองก็ยังจับไม่ค่อยติดเลย ไอยศพยายามอธิบายซ้ำ
แต่ความเข้าใจก็คืบคลานไปหาคนในห้องได้ช้าเหลือเกิน

จนตอนนั้นเอง ข้าวเย็นมาพอดี ทุกคนเลยพักกินข้าว ผมเองก็เข้าไปคุยกับไอยศ
เพื่อให้เข้าใจมากขึ้น และผมก็บอกไอยศทำนองว่า มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจยาก
ไปก็ได้นะ ผ่านๆไปบ้างก็ดี เพราะมันก็ไม่ใช่หัวใจสำคัญของเรื่อง

ไอยศตอบกลับผมมาว่า
“ไม่ได้เว่ย ไหนๆก็มาสอนแล้ว ก็ต้องให้มันได้ มาเสียเวลาร่วมกันแล้ว
มันก็ต้องให้ได้ ถ้าไม่เข้าใจกัน มันก็เท่ากับเสียเวลาเปล่าสิ”

ผมฟังแล้ว นิ่ง อึ้ง ไปครู่นึงเลยครับ

ทำไมมุมมองง่ายๆ แบบนี้ เราถึงมองข้ามมันไปได้ ทำไมเราถึงมีความ
คิดชุ่ยๆ ที่ว่า “ข้ามมันไปเหอะ” “ช่างมันไปก่อน” ตลอด โดยไม่ได้
คิดถึงว่า เราเสียเวลาแล้ว ควรจะต้องทำให้ได้

ตรงนี้มันทำให้ผม รู้สึกต้องเริ่มฝึกตัวเอง ให้มีมุมมองชุ่ยๆพวกนี้ลดน้อยลง
บ้างแล้ว อาจจะทำให้ ทำอะไรสำเร็จมากขึ้น ทำได้ดีขึ้น
และมีวินัยมาขึ้นก็ได้

Tags: aspect, lazy