preload

เรื่องตกใจวันนี้

วันนี้ นั่งเตรียม Senior Project Proposal อยู่ที่ตึก 4 ชั้น 20 ครับ ชั้นบนสุดเลย
ประมาณเวลา ทุ่มครึ่ง อยู่ๆเพื่อนที่นั่งทำอยู่ด้วยกันทั้งโต๊ะ ก็มีคนบอกว่า เมื่อกี้แผ่นดินไหว!
รู้สึกได้นิดหน่อย พี่ๆป.โท ป.เอก แถวนั้น ก็ตื่นตัวกันใหญ่

ผมเองไม่ทันรู้สึกครับ แต่พอได้ยิน ก็ชักตื่นเต้น  55+ เอาไงดีเรา
มีพี่ ป.เอกคนนึง รีบกลับบ้านเลย ลงลิฟท์ด้วย ผมก็นั่งทำงานต่อซัก 10 นาที แล้วก็กลับบ้าน
บ้างดีกว่า 55+ ก็กลัวส่วนนึง อะไรก็เกิดขึ้นได้ ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาท จำไว้ๆ

กลับมาถึงบ้านประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ พบว่า ป๊าม๊า ยังไม่ถึงบ้าน เจอแต่น้องนั่งทำงานอยู่
ปกติ ป๊ากลับดึกเป็นเรื่องปกติครับ แต่ม๊ากลับดึกนี่สิ ผิดปกติ ถ้าเจอเหตุการณ์ แบบนี้
ก็เดาได้ว่า วันนี้ ป๊าม๊าจะกลับมาด้วยกันครับ ผมก็นั่งพัก แล้วก็อาบน้ำตามปกติ

อาบน้ำออกมา น้องผมวิ่งมา เสียงไม่ค่อยดี บอกว่า ม๊ายังไม่กลับบ้านเลย แต่ป๊ากลับมาแล้ว??
เอาล่ะสิ ม๊าไปไหน ปกติ ไม่เคยมีแบบนี้มาก่อน เรียบเรียงเรื่องกับน้อง ช่วงที่ผมอาบน้ำอยุ่

ก็ได้ความว่า ม๊าผมไปงานเลี้ยงรุ่นครับ ที่ 3-4 ปีจะจัดทีนึง ป๊าผมก็กลับบ้านตามปกติ
จริงๆก็ไม่แปลกอะไร ที่ไปงานเลี้ยงแล้วจะกลับดึก แต่ประเด็นคือ โทรไปไม่รับ
โทรยังไงก็ไม่รับ ปกติไม่เป็นหยั่งงี้ น้องเล่าว่า ป๊าผมอยู่ไม่นิ่งเลย รู้สึกท่าไม่ดี
ดึกแล้วด้วย ประกอบกับระหว่างทางกลับมา ป๊าขับผ่าน มีรถเก๋งชนกันกระจุยเลยอยู่ข้างทาง
ในที่สุด ป๊าก็ตัดสินใจขับรถจะออกไปดู ที่รถชนกัน เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ

ป๊าขับออกไป ผมก็อาบน้ำเสร็จพอดีครับ น้องผมใจไม่ดีมากมาย มือถือโทรศํพท์ คอยโทรอยู่เรื่อยๆ
ก็ไม่รับ ผมเองก็ใจไม่ดีเช่นกัน แต่พยายามมองโลกในแง่ดีเข้าไว้ คงไม่มีอะไร

ผมเองก็ลองโทรดูบ้าง ก็ไม่รับ ลองส่ง sms แล้วก็คิดหาทาง ลองเปิดวิทยุฟัง ร่วมด้วยช่วยกัน
เปิดเว็บ ร่วมด้วยช่วยกัน ก็พบว่าตั้งแต่ ทุ่มนึงมีอุบัติเหตุ 3 แห่ง มีแห่งนึงมีคนบาดเจ็บ
แต่ทั้ง 3 แห่ง ไม่มีที่ไหนใกล้บ้านผม พอจะเป็นไปได้เลยครับ ก็นั่งใจไม่ดีต่อไป

proposal ที่กะจะทำก็ไม่มีสมาธิ จนในที่สุด น้องผมโทรไปอีกรอบ แล้วม๊ารับจนได้
ปรากฏว่า ร้านอาหารมันเสียงเพลงดังมากจนไม่ได้ยิน แล้วก็มีเต้นด้วย นั่นแหละครับสาเหตุ
ก็เลยโล่งกันไป

ช่วงก่อนที่ ม๊าผมจะรับโทรศํพท์ ป๊าขับรถไปถึงที่เกิดเหตุรถชนกันแล้วด้วย ก็ลงไปถามเค้า
เค้าบอก มีผู้หญิง 2 คนบาดเจ็บ แต่เจ็บไม่หนัก มีคนส่งโรงพยาบาลแล้ว นั่นไงผุ้หญิงด้วย -_-”
ป๊าก็เลยขับต่อไปโรงพยาบาลเลย แต่แล้วม๊าก็โทรเข้ามาซะก่อน

เป็นเรื่องตกใจของวันนี้ครับ กว่าจะตั้งสมาธิทำ proposal ต่อได้ ก็ใช้เวลาเหมือนกัน
นี่ยังไม่เสร็จเลย -_-”

Tokyo Tower: Mom & Me, and Sometimes Dad

เป็นหนังดีมากๆ อีกเรื่องที่ผมได้ดูครับ ดูตั้งแต่ 2-3 อาทิตย์ที่แล้ว

ผมไปดูคนเดียวครับ ตอนนั้นแค่อยากพักสมองชั่วครู่ ไปดูหนัง
ดูจบแล้ว อืมมม คิดถึงม๊า คิดถึงตัวเอง หนังเรื่องนี้ สอนอะไรหลายๆอย่าง

มีข้อคิดดีๆหลายอย่างเลยครับ แล้วหนังก็ดูง่ายมาก จับประเด็นง่ายๆ แต่รู้สึกได้
แล้วก็เป็นหนังอีกเรื่องครับ ที่ผมร้องไห้ T-T นักแสดงแสดงได้ดีมาก บทแม่นี่สุดๆ

แนะนำให้ไปดูนะครับ ยังไม่ออกจากโรง(โรงหนังสยาม)ด้วย รีบๆนะครับ อยุ่มาเกือบเดือนแล้วมั้ง

วันนี้ วันเกิดหม่าม๊า

วันนี้เป็นวันเกิดม๊าอะ ก็เป็นวันครอบครัวอีกวัน หุหุ
สิ่งที่ทำวันนี้คือ

ไปกินเที่ยงที่ภัตตาคารแถวบ้าน แพงแต่อร่อยโคด
ดูมอ8 (ใครจะไปดู คิดดีๆ )
ดูโพไซดอน (อันนี้หนุกอะ ตื่นเต้นตลอด เรื่อง)
ดูหนังประมาณนี้แล้ว ทำให้เกิดความคิดว่า
ทำไมหนังประเภทหนีตาย กับหายนะ แบบนี้
มันต้องรอด ทุกครั้งเลยอะ ไม่มีซักเรองแบบ จบ
ที่ตายหมด 555 คงช็อกคนทั้งโรงเลยนะ
แบบเฮ้ย ไม่รอด(อย่างก่อนๆ)เหรอ

ลองนึกดูแล้วก็มีเรื่องที่พยายามทำแบบนี้
ก็คือไททานิค ที่พระเอกตาย มันช็อกคนทั้งโรงพอควร
เลยนะ แล้วก็ให้นางเอกรอด

หรือไม่ก็ ทำให้ภาพดูเหมือน ตายกันหมด จมน้ำ อยู่ในเรือ
แต่หน่วยกู้ชีพ มาช่วยชีวิตได้ทัน เลยรอด
แบบหนี หาทางออกมาจนถึงสุดท้ายแล้ว แต่สุดท้าย
ก็ไม่มีทางออก แล้วก็หมดสิ้นหนทาง ช็อกคนทั้งโรงแป๊ปนง
ให้คิดว่า เฮ้ยตายหมดเลยเหรอ แล้วก็ค่อยตัดไปที่หน่วยกู้
ชพช่วยได้ โดยไม่มีอารัมภบทก่อนเลยว่า หน่วยกู้ชีพมา
ถึงแล้ว อืมมมมม

นอกเรื่องเกินไปและ ดูเสร็จ ก็กินข้าวเย็น
แล้วก็กลับบ้าน หุหุ เป็นวันครอบครัวอีกวันนึง

สุขสันต์วันเกิดครับ หม่าม๊า