“ทำได้ไงวะ แชมป์โลก”
ความคิดนี้เป็นความคิดแรกเลยครับ ที่ผุดขึ้นมาในหัวผม
หลังจากที่กรรมการเป่าหมดเวลา ในนัดชิงชนะเลิศ
จากวันที่กลับมา ผ่านมาแล้วหลายอาทิตย์แล้วครับ เชื่อว่ามีหลายคนติดตามรออ่าน blog นี้อยู่
ต้องขอโทษที ที่มาช้า มันมีหลายสาเหตุด้วยกันครับ เริ่มด้วยออกสื่อต่างๆ ตามสอบมิดเทอม
เคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานส่วนนึง ระหว่างนั้น ก็คิด ประมวลไปด้วยว่า จะเขียนออกมาในรูปแบบ
ไหนดี ตอนแรกผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเขียนยังไงดี เรื่องราวมันเยอะไปหมดและมันก็มีทั้งดี
และไม่ดีครับ แต่ผมก็ตั้งใจว่า พยายามจะเลือกจำ เลือกเขียนแต่เฉพาะเรื่องดีเก็บไว้เท่านั้นล่ะครับ
จนตอนนี้หลายๆอย่างเริ่มนิ่ง ปรับตัวกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ มีเวลามากพอ ก็มาเขียน blog
กันซะที
ก่อนไปแข่ง
มันเริ่มที่ หลังรอบประเทศไทย ครับ หลังจากได้แชมป์ในประเทศ ด้วยโค้ดและหุ่นของปีรุ่นพี่เค้า
พวกเราก็เริ่มวางแผน ประชุม และเตรียมไปแข่งระดับโลกครับ ด้วย สิ่งที่รุ่นพี่ทำไว้ ถึง ที่ 2 ของ
โลก แพ้จุดโทษ มันเป็น แรงกดดัน ที่มหาศาล เลยล่ะครับ คนรอบข้างคาดหวังว่า พวกเราจะได้
แชมป์ในปีนี้ สปอนเซอร์ ก็คาดหวังเช่นเดียวกัน ช่วงปิดเทอม ก็ฝึกงานพร้อมทั้ง เตรียม AI
คร่าวๆไปด้วย(ผมอยู่ฝ่าย AI) หลังจากฝึกงานเสร็จเรียบร้อย ก็ลงมาทำงานได้เต็มตัวเลยครับ
ปิดเทอมช่วงนั้น ก็คือพยายามไปมหาลัยเพื่อทำงานตลอด จะมีบ้างที่ทำงานอยู่ที่บ้าน แต่ทำไป
งานมันก็เดินช้าเหลือเกิน แล้วเรายังเหลวไหลอีก มันก็เริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆครับ เวลากระชั้นเข้า
มาเรื่อยๆ
พอเปิดเทอม ต้องไปเรียนด้วย แล้วก็ทำงานนี่ไปด้วย เหนื่อยครับ เหนื่อยจริงๆ ค้างคณะ จันทร์ พุธ
ศุกร์ วันอื่นก็มาคณะ แต่กลับดึกๆ ไปนอนบ้านแทนครับ ถึงบ้านก็นอนเลย หลายครั้งไม่ได้อาบน้ำ
เพราะถึงเตียงก็สลบเลย วันที่ค้างคณะ พวกเราก็จะทำงานกันถึง ตึ 3-4 ครับ คนอื่นๆชอบอาบน้ำ
ห้องน้ำยาม แต่ผมชอบอาบที่ห้องน้ำสามแสน และก็ประทังชีวิตด้วย EzyGo และไส้กรอกจากเซ
เว่นสามย่าน ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่ก็มีคุยเล่นบ้าง ก็เป็นอะไรที่สนุก ในความเหนื่อย
อดนอนมากจริงๆ ช่วงนั้นจะเห็นพวกเรา เป็นซอมบี้ เข้าเรียน อยุ่ในห้องก็นอน สุดท้ายไม่ได้
เรียนเลย
เห็นแบบนั้น แต่งานก็ยังเหลืออีกเยอะมากครับ ยิ่งฝ่าย AI มันจะทำก็ทำได้เรื่อยๆครับ คิดแผน
เพิ่มได้เรื่อยๆ อย่างที่เคยเล่า ส่วนตัวก็เครียด แต่ก็ต้องสู้ต่อไป มีคำถามมากมาย “เรามาทำอะไร
กันอยู่” “ทำไปเพื่ออะไร” วนมาอยู่เสมอๆ ครับ ประกอบกับ เพื่อนในทีม ก็ต้องยอมรับว่า แต่ละ
คนแบ่งเวลาไม่เหมือนกันครับ ให้ลำดับความสำคัญแต่ละเรื่องไม่เท่ากัน มีเหตุผลที่มาทำไม่
เหมือนกัน ตรงนี้เป็นจุดนึง ที่เวลาเหนื่อยมากๆ ทำผมจิตตกได้บ่อยทีเดียว มันจะรู้สึกว่าคนอื่น
ทุ่มเทน้อยเกินไป ผมเองแทบจะตัดชิวิตส่วนตัวทิ้งไปเลย ที่อยากจะทำก็หยุด เน็ตก็เลิกเล่น โอกาส
ดีๆหลายอย่างเข้ามาช่วงนั้น ผมก็ต้องทิ้งไป ตลอดเวลาคิดแต่แผนการเล่นใหม่ๆในหัว คิดตลอด
เวลาจริงๆ แล้วแบบนี้เราทุ่มเทขนาดนี้เพื่ออะไรกัน ดูเป็นความคิดที่ไม่ดีนะครับ เพราะเราก็ไม่รู้
ลึกๆ เค้าทุ่มเทแค่ไหนตอนเราไม่เห็น แต่มันก็คิดอยู่ดี มันก็ต้องอดทน ไม่พูดอะไร ไม่งั้นจะเทลาะกันเปล่าๆ ไม่เกิดประโยชน์
เวลาที่ทำงานด้วยกัน ตอนค้างคณะ ในทีมมักจะพูดบอกกันเสมอๆ
“แชมป์โลกว่ะ”
“เอาแชมป์โลกลดโลกร้อนกัน” อันนี้ถือเป็น motto ประจำทีมเลย หรือพวกเราก็มักจะถามกันว่า
“ทางไป Carrnegie Hall ไปทางไหน?”
“ก็ต้องซ้อม ซ้อม และซ้อมว่ะ ”
“ก็ขึ้นเครื่องบินไปเดะวะ”
หรือก็มี ซักประมาณ สามทุ่ม ก็มีคนถามขึ้นมาว่า
“คืนนี้เราจะทำอะไรกันดี”
“ทำเหมือนทุกๆวัน พยายามยึดครองโลกกก” แล้วก็เปิดเพลง pinky and the brain หะหะ
มีวันนึงที่เป็นนัดแข่งครั้งแรกกับรุ่นพี่ 2007 ครับ ก็แพ้ บั๊กโผล่ออกมาเยอะมาก เป็นการซ้อม
เต็มทีมครั้งแรกด้วย หลังจากนั้นก็ได้ซ้อมแข่งกับพี่ อีก 2-3 นัดครับ อาการก็ไม่ดีเท่าไหร่
รวมทั้งซ้อมกับเกษตรด้วย จนถึงตอนนั้น ฝ่าย AI ต้องมีการทิ้งโค้ดที่ทำมาส่วนนึงครับ ก็มีโค้ด
ของผมเองส่วนนึงที่ปั้นมาเกือบ 1 เดือนก็ต้องทิ้งไป กลับไปปรับปรุงของพี่มาใช้แทน เพราะโค้ด
ใหม่มันยังไม่เวิร์ก? บั๊กเยอะ และมั่นใจไม่ได้ว่า จะเวิร์กทันก่อนไปแข่ง
ถึงตรงนั้น ทำให้รู้ซึ้งยิ่งขึ้นครับ ว่าที่เราทำอยู่มันผ่านช่วงการทำเพื่อความรู้แล้ว มันต้องทำเพื่อ
ชัยชนะ ชัยชนะมาก่อน และมันก็มีเรื่องของธุรกิจด้วย เค้าให้เงินเรามา เพื่อทำให้มันชนะ
เตรียมตัว ซ้อม และ ซ้อม เป็นแบบนี้ จนถึงวันจะไปครับ ใกล้ๆมีถึงขั้นเพ้อถึงสิ่งที่อยากจะทำหลัง
กลับมานิดหน่อย
ก่อนวันจะไปวันนึง ส่วนตัวผม แม้ว่าในทีมจะหวังแชมป์โลก
แต่ผมตั้งเป้าในใจไว้ว่า แค่เข้ารอบ 4 ทีมผมก็พอใจแล้ว และ
ไม่ว่า จะเกิดอะไรขึ้น จะไม่เสียใจ และเสียดายเด็ดขาด เพราะ
คิดว่าทำเต็มที่ ทุ่มเทเต็มที่แล้วครับ สำหรับตัวผม
===============================================
8+2 วัน สำหรับการแข่งขัน
ออกเดินทางจากสุวรรณภูมิครับ ด้วยความคาดหวังแชมป์โลก ร่วม 30 กว่าชีวิต
ทั้งทีม soccer 15 และ rescue อีก 15 บวก อ.มานพอีก สัมภาระเยอะมากครับ
ล้วนแล้วแต่ หนักทั้งนั้น
ไปถึงสนามบินเชี่ยงไฮ้ แล้วก็นั่งรถต่อไปซูโจวครับ บ่ายวันนั้นมีเที่ยวนิดหน่อย
แต่ตัวผมไม่ค่อยมีอารมณ์เที่ยวเท่าไหร่ จิตใจยังพะวงอยู่กับการแข่งขัน กล้องก็ไม่ได้เอาไปด้วย
เพราะคิดว่าจะ มุ่งไปที่การแข่งเท่านั้น ไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจ (จริงๆก็ลังเลอยู่นานมากก่อน
ไป)
รูปที่เอามาลง จึงเป็นรูปที่เอาจากกล้องคนอื่นหมดเลยครับ
เข้าพักโรงแรม แล้ววันรุ่งขึ้นจึงไปที่สนามแข่งขันครับ แต่วันแรกรู้สึกผิดมากเพราะผม
ตื่นสายอย่างไม่น่าให้อภัย กับน้องอีก 4-5 คน คนอื่นไปที่สนามแข่งหมดแล้ว ผมเลยต้องไป
รอบสอง
ถึงสนามแข่ง ก็ติดตั้ง setup ติดกล้อง ทุกอย่างอย่างเรียบร้อยครับ
การแข่งขันก็ดำเนินไปครับ อย่างเรียบร้อย สายที่เราเจอนั้นไม่แข็งเท่าไหร่ครับ
ซึ่งนั่นเป็นข้อเสียมากกว่า คือ เราจะไม่ได้ซ้อมกับทีมเก่งๆเลยครับ
เราก็เลยต้องไปขอนัดซ้อมกับทีมอื่นๆเอง
ผ่านไปวันแรกๆ ก็ ชนะ 10-0 หมดครับ
ที่ชนะมี ทีม จีน , อิหร่าน แล้วก็ mexico
ครับ แข่งวันละนัด เท่านั้นเอง เวลาส่วนใหญ่ก็เลยนั่งเขียนโค้ด แก้โค้ดเพิ่ม
คิดแผนการเล่นใหม่ๆ ไปดูทีมอื่นซ้อม/แข่ง ดูโปรแกรม ดูหุ่นของทีมอื่นครับ
รวมทั้งดูการแข่งขันลีก อื่นๆด้วย
ยกตัวอย่าง เช่น humanoid ครับ ก็มีหลายขนาด หลายแบบ ที่ผมทึ่งคือ มีรุ่นที่
ขนาดเท่าตัวคนเลยจริง สูงมากๆ รุ่นพวกนี้นี่ แค่เดินได้ดีๆก็ลำบากแล้ว
แล้วก็มีลีก rescue ลีก middle-size soccer ครับคือหุ่นจะสูงประมาณเอวคน
แล้วก็หุ่นหมา aibo เอามาเตะฟุตบอลเหมือนกัน
อ่อ ลืมบอก ผมแข่งลีก small-size ครับ
แล้วก็มี ลีก at-home คือ แข่งหุ่นยนตร์แม่บ้าน เป้าหมายก็คือ ต้องเข้าไปหยิบของ
ย้ายของ อ่านนาฬิกา รินน้ำ ในบ้านจำลองน่ะครับ น่าสนุกทีเดียว
แล้วก็มีลีก โปโลน้ำด้วย คือหุ่นยนตร์เป็นรูปปลา แล้วก็ตีบอล เข้าโกล แข่งกัน
นอกจากนี้ก็มีลีก พวก simulation ครับทั้ง rescue และ soccer ก็คือ
จะมี จอสกรีนใหญ่ๆ แล้วก็มคนมานั่งประจำโต๊ะเยอะๆ มีโน๊ตบุ๊กคนละเครื่อง นั่งเขียนโปรแกรม
แล้วมาแข่งกันบน sim ครับ เห็นเดินผ่านไปทีไร ก็เห็นคนกุมขมับบ้าง นั่งพิมพ์ไรรัวๆบ้าง
อีกด้านไกลที่ผมไม่ค่อยเดินไปบ่อยนัก มีแข่งหุ่นยนต์ของเด็กม.ต้น-ปลายครับ เตะฟุตบอล
เหมือนกัน หุ่นก็จะทำขึ้นมาอย่างไม่ซับซ้อนนัก ทำนอง random นิดหน่อยอะครับ
แต่ได้ยินว่าแข่งที เค้าเชียร์ กันมันส์มาก ถึงขนาดมีร้องเพลงโรงเรียนกันเลย 55+
ได้เห็นอะไรเยอะทีเดียวครับ อีกอย่างนึงที่สังเกตได้คือ ในการแข่งขันทั้งหมด
คนใช้วินส์โดว์กับ ลีนุกซ์ นี่ 60-40 เลยครับ สูสีทีเดียว มี mac แหล่มมาใน simulation บ้าง
ลีนุกซ์ที่เห้นส่วนใหญ่ ก็ ubuntu ครับ (ขึ้นจอใหญ่ๆเลย)
ทีม cmu เองที่เป็นแชมป์เก่า(อดีตแล้ว 55+) เองก็ใช้ครับ แต่ใช้ kde
ผมไปยืนดูโปรแกรมเค้า ก็เฉยๆนะครับ รู้สึกเค้าจะชอบสั่งคำสั่งผ่าน command-line
มากกว่า
ด้วย หะหะ ตัว GUI เลยดูธรรมดาๆ แต่หุ่นเค้าวิ่งดีมาก
การแข่งขันดำเนินไปครับ วันที่ 3-4 โดนพี่ช้าง กด reset team ไปทีนึงครับ
คือด่าให้เลิกทำตัวเล่นๆน่ะครับ อาจจะเพราะคู่แข่งไม่หนักนัก ทีมก็เลยชิวมากไปหน่อย
โดนกด reset ซะเลย
ผมเองไปเคย ทำงานกับพี่ช้างมาก่อน? ได้ยินกิตติศัพท์มานานครับ ว่าดุและจริงจัง ทุกคนกลัว
แต่เท่าที่ผมสัมผัสได้ ผมว่าพี่เค้าเป็นคนมีเหตุผลพอสมควรทีเดียวครับ ปกติก็เล่นๆด้วยได้บ้าง
แต่จริงจังก็จริงจังมาก
พอผ่านรอบคัดเลือกไป ก็เริ่มเครียดครับ เพราะแพ้ตกรอบเลย ก็เจอกับ B-smart ครับ
ทีมจากเยอรมัน ก็ผ่านไปได้ วันนั้นวันที่ 7 แล้วครับ วันที่ 8 วันรุ่งขึ้นจะเป็นวันสุดท้าย
และแข่งวันเดียวสองนัดเลย คือ รอบรอง กับรอบชิง ครับ
ผลตอนนั้นคือต้องเจอกับทีม skuba จากเกษตรครับ แล้วจึงจะไปเจอคู่ระหว่าง cmu กับ zjunict(จีน)
ต้องบอกเลยครับว่า คืนนั้นเครียดมาก เครียด กดดันกันทั้งทีม ทุกคนตั้งใจกันมาก
เพราะเจอกับเกษตรนี่แหละครับ เพราะทีมเราชนะเค้ามาได้ในรอบประเทศไทย(ชนะหุ่นเก่าเค้า
แต่รอบโลกเค้าเอาหุ่นใหม่มา) แล้วศักดิ์ศรีที่ 2 โลก และจากสถิติ skuba ยังไม่เคยชนะ plasma-z แม้แต่นัดเดียว ตั้งแต่มีการแข่งขัน ไม่ว่าจะแข่งจริง หรือนัดกระชับมิตรเล่นๆ
และไม่เคยเสียมากกว่า 1 ลูก (เท่าที่ผมรู้นะ)
แล้วหุ่นเค้าก็วิ่งดีมากด้วย แพ้ cmu แค่ 5-0 เท่านั้น(เค้าอยุ่สายเดียวกันรอบคัดเลือก)
แล้วถ้าเราจะมาแพ้ แพ้ skuba แล้วมาแพ้ในรอบโลกซะด้วย กลับไปที่ไทย คงมุดดิน อายขายขี้หน้าแน่ๆ รุ่นน้องก็ลำบากอีก เสียหายมากครับ
ยังไม่หมด ณ เย็นวันนั้น พี่ช้างเดินมาบอกว่า ทีม rescue ได้แชมป์โลกแล้ว 99.99%
จะไม่ได้ก็ต่อเมื่อทีมญี่ปุ่นทำ perfect score แล้วทีมเราได้น้อยกว่าอะไรซักอย่าง หึหึ จริง
ก็พอจะเดาได้มาตั้งแต่วันแรกๆแล้วครับจาก ผลคะแนนรอบคัดเลือก แต่นี่เหมือนตอกย้ำจริงๆ
กลับไปถึงโรงแรม ฝ่าย mech ก็เอาหุ่นมาตรวจเช็ก ปัดฝุ่น ให้พร้อมอย่างที่สุดของที่สุดครับ
ทุกคนมุ่งไปที่เป้าหมายเดียวกันมากๆ รู้สึกได้เลย ผมว่า ทุกคนคงไม่ได้คิดถึงแชมป์โลกแล้ว
คิดแค่ชนะเกษตรพอ ซึ่งตอนนั้นผมก็คิด คิดว่าที่เราพยายามมาหลายเดือนก็เพื่อ แข่ง 2 นัดนี้
ซึ่งผมบอกกับหลายๆคนว่า 2 นัดพรุ่งนี้ นัดแรกคือนัดยืนยัน ยืนยันว่าเราเป็นแชมป์ประเทศไทย
นัดที่สองคือนัดตัดสิน ตัดสินสิ่งที่เราพยายามกันมาทั้งหมด
นั่นแหละครับ เช้าวันรุ่งขึ้น หลายๆคนกินอะไรไม่ค่อยลงเท่าไหร่ คิดถึงแต่แมทซ์ที่จะแข่งในเช้า
วันนั้น ทุกคนพร้อมมาก และไปถึงสนามแข่งขัน เตรียมทุกอย่าง แล้วก็เริ่มแข่งครับ
ทุกทีมมาดูกันหมด การแข่งขันตื่นเต้นพอสมควร แต่ทีมเราได้บุกอยู่ตลอด และก็จบ
ที่สกอร์ 7-0
เอาเป็นว่า สถิติทุกอย่างยังคงอยู่ครับ และรุ่นน้องก็คงต้องแบกรับสถิตินี้ต่อไป ใจนึงก็สงสาร
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนโล่งครับ ผมก็โล่ง ส่วนตัวตอนนั้นผมคิดในใจว่า ผมบรรลุเป้าหมายที่ผม
ตั้งไว้แล้วคือเข้ารอบสี่ทีม เพียงแต่มีเกษตรเข้ามาเลย ต้องเขยิบเป้าหมายหน่อย
แต่ก็่ผ่านแล้ว ผมจึงจัดการตรวจเช็กโค้ดต่อเลย เตรียมสำหรับแข่ง กับ cmu ในบ่ายวันนั้น
ถึงนัดแข่งกับ cmu ครับ ตื่นเต้นมากครับ อะไรก็เกิดขึ้นได้ คนดูเยอะมาก ทีม rescue ก็มาเชียร์
ด้วย พอเริ่มแข่ง ทุกอย่างเป็นไปในแบบที่ ผมคาดไม่ถึงครับ คือเราได้บุกเยอะมาก ได้ยิงเรื่อยๆ
ยิงโดนเค้าออก เราก็ได้ต่อ ยิงเยอะมากครับ อัดๆเข้าไป แล้วก็เข้า 1 ลูก เฮกันทั้งสนาม ทุกทีมใน
ลีกเชียร์เราครับ หวังว่าเราจะโค่นเค้าได้สำเร็จ
เรา เก็บบอลได้เยอะมาก ลูกด้านหลังก็เวิร์กดี(ผมเขียนเอง รู้สึกดี) คอนเนอร์ก็เกือบจะยิงได้เยอะมาก
แต่ไม่ค่อยได้ซ้อม(มัวแต่กั๊กน่ะครับ) จบครึ่งแรก สกอร์ 1-0 ตื่นเต้นมากครับ
เริ่มครึ่งหลัง เจอเค้า kickoff เข้าไปเลย ผมโดนเลย หะหะ เพราะเขียน defend
ก็รับกันไปครับ ขอเวลานอก รีบแก้ kickoff เค้า ซักพัก โดนลูกยิงไกลอีก ผมก็โดนอีก หะหะ
ตอนนั้นก็ยังตื่นเต้นอยู่ครับ สกอร์โดนนำ 2-1 เป็นหยั่งงั้นไปซักพัก เราได้ลูกโทษในเกมส์
ถึง 2 ลูกด้วยครับ แต่ยิงไม่เข้า เพราะเราเคลื่อนตัวช้ามาก AI ก็ไม่รู้จะแก้ไง นี่ถ้าแพ้คงโดนด่าเละ
เพราะปีที่แล้วก็แพ้จุดโทษ คนในทีมอื่นๆ พยายามบอก AI ขอเวลานอกมั้ยๆ เปลี่ยนแผนๆ
แต่ผม ยิ้ง ทองอู๋ มองหน้ากัน และก็คิดเหมือนกัน คือไม่รู้จะแก้อะไร แก้มาก็คิดดีที่สุดแล้ว
ก็ลุ้นต่อไปครับ จนเหลือสี่นาทีสุดท้าย ขอเวลานอกอีก แก้จนได้ครับ แก้เป็นยิงอัดๆเข้าไปเยอะ
ไม่ชิบไม่อะไรแล้ว แล้วก็ยิงคืนมาได้ 3 ลูกรวด มีโชคเข้ามาช่วยด้วย ในสองลูกหลัง
แล้วกรรมการก็เป่าหมดเวลา….. 4-2
ทั้งสนามเฮลั่นเลย
“ทำได้ไงวะ แชมป์โลก”
ผมดีใจเฮโล กับคนอื่นอยู่ซักพัก แล้วก็ทรุดลงไปนั่งกับพึ้น คิดแต่ประโยคนี้
หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปรับรางวัลกันไปครับ ทุกคนดีใจชื่นมื่น
สองวันสุดท้าย ก็เที่ยวครับ เที่ยวซูโจว เที่ยวเซี่ยงไฮ้ ไปนวดเท้าซื้อยาจีน
ดูโรงงานผ้าไหม ดูร้านเพชร เที่ยวตลาดก็อปปี้ เที่ยวห้างจีนๆ ตอนนั้นเสียดาย
ขึ้นมาแล้วว่า ไม่ได้เอากล้องมา 55+ ช่วยไม่ได้ครับ
แต่ตอนนั้น ก็โล่งมากๆจริงๆ ยังไม่ต้องคิดเรื่องเรียน เรื่องที่คิด กังวลมาตลอดก็โล่งหมดแล้ว
เที่ยวมีความสุขจริงๆ
แล้วกลับมาในคืนดึกดื่นวันที่ 22 ครับ
มีความสุขจริงๆ ตอนนั้น
สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ ป๊าม๊า ครับที่ไม่ว่าอะไร ที่ไปค้างคณะหลายวัน กลับบ้านดึกๆ
มีเวลาให้ครอบครัวน้อยลงในหลายเดือนที่ผ่านมา
ขอบคุณรุ่นพี่ ที่ทำให้ได้แชมป์มาได้ ทั้งความรู้ ทั้งโปรแกรมนั้น เป็นของรุ่นพี่ถึง 90-95%
พวกผมทำกันแค่ 5% ของงานทั้งหมดเท่านั้น เพราะฉะนั้นจริงๆ แชมป์โลกต้องเป็นของพวกพี่ๆด้วย
ถึงจะถูกครับผม
ขอบคุณอ.มานพ และ อ. อีกหลายๆท่าน ที่ดูแล และช่วยเหลือหลายๆอย่าง เยอะมากครับผม
ขอบคุณเพื่อนกลุ่ม SE และอีกหลายๆงาน ที่ช่วยทำงานให้ ก่อนแข่งทิ้งงานไปเยอะทีเดียว
ขอบคุณเพื่อนๆคนอื่นๆ ที่คอยสนใจ คอยถามถึง แม้มันจะแปลงเป็นแรงกดดันก็ตาม หะหะ
ขอบคุณสปอนเซอร์ ที่ให้ทุนในการทำหุ่นยนตรฺ์แข่งครั้งนี้ครับ
)
