teerapap diary/blog feed

ประชาธิปไตยจำเป็นต้องเรียนรู้

teerapap — Tue, 2 Sep 2008 22:58:36 +0700

ตอนดึกๆวันอาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากกลับถึงบ้าน ได้มีโอกาสดูการประชุมสภาเพื่อหาวิธีแก้วิกฤตบ้านเมือง เปิดมาเจอ คุณอภิสิทธิ์ พูดพอดี ฟังจนจบ พูดได้ดีครับผม มีประเด็น มีจุดยืน
ถัดมา นายกสมัครพูดต่อ แม้จะฟังดูดุเดือด แต่ก็มีประเด็นและจุดยืนเช่นกัน

หลังจากฟังคนต่อๆมาพูดอยู่ชั่วโมงกว่าๆ ก็เลิกดู ด้วยเหตุว่า ถ้ายังประชุมกันด้วยรูปแบบนี้ คือต่างคนต่างพูด แบ่งพรรคพวก ไม่เกิดการปรึกษากัน มัวแต่เล่นคำ เอาชนะ คะคานกันนิดๆหน่อยๆ หักหน้ากันด้วยคำพูด หักล้างกันเท่าที่จะทำได้ ในสไตล์ที่พวกทนายขึ้นศาลมักจะทำกัน (ก็ไม่แปลก เพราะนักการเมืองจบนิติศาสตร์ก็เยอะอยู่) ก็คงไม่ได้ข้อสรุปและทางออกอย่างแน่นอน

แต่ถ้า สนใจคำพูดนายกสมัครและคุณอภิสิทธิ์ และมาคิดตามดูดีๆ มันก็คือ จะตึง หรือ จะหย่อน ครับ

จะตึง ก็คือนายกยังอยู่แบบนี้ต่อไป(บางคนอาจะบอกว่า ดื้อต่อไป) ไม่ยอมยุบสภา หรือ ลาออก ทำสิ่งที่ถูกต้อง คือยึดกฏกติกา และยึดความเป็นประชาิธิปไตยเอาไว้ ไม่ให้เสียการปกครง หาทางจับกุมแกนนำตามกฏหมาย และดำเนินการตามกฏหมายต่อไป
ไม่ยอมให้คนกลุ่มน้อยมาดำเนินการ ตั้งเงื่อนไข จนบีบบังคับล้มรัฐบาลได้

แต่ถ้าหย่อน คือ นายกยอมลาออก ไม่ก็ยอมยุบสภา เลือกตั้งกันใหม่ ให้ผ่านวิกฤติครั้งนี้ไปให้ได้ พันธมิตรก็คงสลายการชุมนุมไป สถานการณ์อาจดีขึ้น แต่นั่นหมายความว่า ต่อไป หากต้องการล้มล้างรัฐบาลเมื่อไหร่ ก็สามารถชุมนุมเรียกร้องได้ และเหตุการณ์ครั้งนี้ก็อาจกลายเป็นบรรทัดฐานต่อไป
ต่อไปการเลือกตั้งก็จะหมดความสำคัญ เพราะชุมนุม ก่อความวุ่นวายก็ล้มรัฐบาลได้่
เสียงส่วนใหญ่ไม่สำคัญอีกต่อไป นั่นจะเป็นการถอยหลังมากมายของประชาธิปไตยในบ้านเรา
และจะเกิดปัญหาแบบนี้ ต่อไปอีกหลายครั้ง อีกหลายปีแน่นอน

ผมคิดว่า จะตึง หรือ จะหย่อน ล้วนแต่เป็นทางเลือกที่ถูกต้องทั้งนั้นครับ แต่ทางเลือกไหน
เหมาะสมกว่ากัน ณ ตอนนี้ อันนี้แหละครับ ที่ตอบยาก ตัดสินใจยากมาก

และต้องคิดไว้เลยว่า ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็จะมีปัญหาตามมาอีกแน่ คงไม่ใช่ ทุกอย่าง
จบสิ้นในทันทีอย่างแน่นอน ต้องค่อยๆเคลียร์ไป

แต่ที่แน่นอน นอกจากในระยะสั้นที่ทำลายภาพลักษณ์ สุขภาพจิต และเศรษฐกิจแล้ว ตอนนี้ผมคิดว่า พันธมิตรได้ทำลายประเทศชาติในระยะยาวไปแล้วครับ พันธมิตรได้ปลูกฝังนิสัย
ไม่ดีให้กับประชาชนไปแล้วว่า เรามีสิทธิจะไม่ทำตามกฏหมาย และต้องดื้อให้ถึงที่สุด เพื่อเป้าหมายบางอย่าง เราไม่จำเป็นต้องเคารพเสียงส่วนใหญ่ที่มาจากการเลือกตั้งแล้ว ถ้าเราไม่พอใจก็ก่อชุมนุม ตั้งเงื่อนไขที่ไม่มีทางเลือก ไม่เจรจาและขัดขืนให้ถึงที่สุด โดยไม่ต้องสนใจกฏหมายด้วย

นิสัยไม่ดีเหล่านี้ ยิ่งถ้าทำสำเร็จ มันจะติดตัวคนไทยไปอีกหลายรุ่นเลยล่ะครับ และแม้จะดำเนินคดีกับแกนนำได้ กลุ่มคนที่ไปชุมนุมที่เหลือ ในอนาคตก็จะทำอะไรแบบนี้ในลักษณะเดียวกันอีก เพื่อแก้ปัญหาด้วยวิธีแบบนี้อีก

ผมคิดว่าปัญหาทั้งหมดนี้ ทั้งการก่อตัวของพันธมิตร และความวุ่นวายในปัจจุบัน การเมืองในปัจจุบัน
ทั้งหมด เกิดจาความเข้าใจในประชาิธิปไตย เกิดจากระบบการศึกษาทั้งสิ้น คนไทยยังเข้าใจประชาิธิปไตย เข้าใจสิทธิ เสรีภาพ และหน้าที่ของตนเองไม่ดีพอ แม้แต่ผมเองก็ยังไม่แน่
ใจว่าจริงๆ ประชาธิปไตยที่ถูกควรเป็นยังไงกันแน่ ผมมีสิทธิแค่ไหนกันแน่

สหรัฐ กว่าจะมีประชาิธิปไตยแบบนี้ได้ สมัยก่อนก็เกิดสงครามกลางเมือง คนล้มตายกันมากมาย
กว่าจะเป็นอย่างเช่นทุกวันนี้

แน่นอนว่าเหตุการณ์ในประเทศเราตอนนี้ ก็เป็นบทเรียนประชาิธิปไตย ที่คนไทยต้องเรียนรู้และผ่านไปให้ได้ครับ

เรื่องตกใจวันนี้

teerapap — Fri, 22 Aug 2008 01:19:38 +0700

วันนี้ นั่งเตรียม Senior Project Proposal อยู่ที่ตึก 4 ชั้น 20 ครับ ชั้นบนสุดเลย
ประมาณเวลา ทุ่มครึ่ง อยู่ๆเพื่อนที่นั่งทำอยู่ด้วยกันทั้งโต๊ะ ก็มีคนบอกว่า เมื่อกี้แผ่นดินไหว!
รู้สึกได้นิดหน่อย พี่ๆป.โท ป.เอก แถวนั้น ก็ตื่นตัวกันใหญ่

ผมเองไม่ทันรู้สึกครับ แต่พอได้ยิน ก็ชักตื่นเต้น 55+ เอาไงดีเรา
มีพี่ ป.เอกคนนึง รีบกลับบ้านเลย ลงลิฟท์ด้วย ผมก็นั่งทำงานต่อซัก 10 นาที แล้วก็กลับบ้าน
บ้างดีกว่า 55+ ก็กลัวส่วนนึง อะไรก็เกิดขึ้นได้ ชีวิตอยู่บนความไม่ประมาท จำไว้ๆ

กลับมาถึงบ้านประมาณ 3 ทุ่มกว่าๆ พบว่า ป๊าม๊า ยังไม่ถึงบ้าน เจอแต่น้องนั่งทำงานอยู่
ปกติ ป๊ากลับดึกเป็นเรื่องปกติครับ แต่ม๊ากลับดึกนี่สิ ผิดปกติ ถ้าเจอเหตุการณ์ แบบนี้
ก็เดาได้ว่า วันนี้ ป๊าม๊าจะกลับมาด้วยกันครับ ผมก็นั่งพัก แล้วก็อาบน้ำตามปกติ

อาบน้ำออกมา น้องผมวิ่งมา เสียงไม่ค่อยดี บอกว่า ม๊ายังไม่กลับบ้านเลย แต่ป๊ากลับมาแล้ว??
เอาล่ะสิ ม๊าไปไหน ปกติ ไม่เคยมีแบบนี้มาก่อน เรียบเรียงเรื่องกับน้อง ช่วงที่ผมอาบน้ำอยุ่

ก็ได้ความว่า ม๊าผมไปงานเลี้ยงรุ่นครับ ที่ 3-4 ปีจะจัดทีนึง ป๊าผมก็กลับบ้านตามปกติ
จริงๆก็ไม่แปลกอะไร ที่ไปงานเลี้ยงแล้วจะกลับดึก แต่ประเด็นคือ โทรไปไม่รับ
โทรยังไงก็ไม่รับ ปกติไม่เป็นหยั่งงี้ น้องเล่าว่า ป๊าผมอยู่ไม่นิ่งเลย รู้สึกท่าไม่ดี
ดึกแล้วด้วย ประกอบกับระหว่างทางกลับมา ป๊าขับผ่าน มีรถเก๋งชนกันกระจุยเลยอยู่ข้างทาง
ในที่สุด ป๊าก็ตัดสินใจขับรถจะออกไปดู ที่รถชนกัน เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ

ป๊าขับออกไป ผมก็อาบน้ำเสร็จพอดีครับ น้องผมใจไม่ดีมากมาย มือถือโทรศํพท์ คอยโทรอยู่เรื่อยๆ
ก็ไม่รับ ผมเองก็ใจไม่ดีเช่นกัน แต่พยายามมองโลกในแง่ดีเข้าไว้ คงไม่มีอะไร

ผมเองก็ลองโทรดูบ้าง ก็ไม่รับ ลองส่ง sms แล้วก็คิดหาทาง ลองเปิดวิทยุฟัง ร่วมด้วยช่วยกัน
เปิดเว็บ ร่วมด้วยช่วยกัน ก็พบว่าตั้งแต่ ทุ่มนึงมีอุบัติเหตุ 3 แห่ง มีแห่งนึงมีคนบาดเจ็บ
แต่ทั้ง 3 แห่ง ไม่มีที่ไหนใกล้บ้านผม พอจะเป็นไปได้เลยครับ ก็นั่งใจไม่ดีต่อไป

proposal ที่กะจะทำก็ไม่มีสมาธิ จนในที่สุด น้องผมโทรไปอีกรอบ แล้วม๊ารับจนได้
ปรากฏว่า ร้านอาหารมันเสียงเพลงดังมากจนไม่ได้ยิน แล้วก็มีเต้นด้วย นั่นแหละครับสาเหตุ
ก็เลยโล่งกันไป

ช่วงก่อนที่ ม๊าผมจะรับโทรศํพท์ ป๊าขับรถไปถึงที่เกิดเหตุรถชนกันแล้วด้วย ก็ลงไปถามเค้า
เค้าบอก มีผู้หญิง 2 คนบาดเจ็บ แต่เจ็บไม่หนัก มีคนส่งโรงพยาบาลแล้ว นั่นไงผุ้หญิงด้วย -_-"
ป๊าก็เลยขับต่อไปโรงพยาบาลเลย แต่แล้วม๊าก็โทรเข้ามาซะก่อน

เป็นเรื่องตกใจของวันนี้ครับ กว่าจะตั้งสมาธิทำ proposal ต่อได้ ก็ใช้เวลาเหมือนกัน
นี่ยังไม่เสร็จเลย -_-"

ทำได้ไงวะ แชมป์โลก!!

teerapap — Mon, 11 Aug 2008 01:39:38 +0700

"ทำได้ไงวะ แชมป์โลก"

ความคิดนี้เป็นความคิดแรกเลยครับ ที่ผุดขึ้นมาในหัวผม
หลังจากที่กรรมการเป่าหมดเวลา ในนัดชิงชนะเลิศ

จากวันที่กลับมา ผ่านมาแล้วหลายอาทิตย์แล้วครับ เชื่อว่ามีหลายคนติดตามรออ่าน blog นี้อยู่
ต้องขอโทษที ที่มาช้า มันมีหลายสาเหตุด้วยกันครับ เริ่มด้วยออกสื่อต่างๆ ตามสอบมิดเทอม
เคลียร์ตัวเอง เคลียร์งานส่วนนึง ระหว่างนั้น ก็คิด ประมวลไปด้วยว่า จะเขียนออกมาในรูปแบบ
ไหนดี ตอนแรกผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะเขียนยังไงดี เรื่องราวมันเยอะไปหมดและมันก็มีทั้งดี
และไม่ดีครับ แต่ผมก็ตั้งใจว่า พยายามจะเลือกจำ เลือกเขียนแต่เฉพาะเรื่องดีเก็บไว้เท่านั้นล่ะครับ
จนตอนนี้หลายๆอย่างเริ่มนิ่ง ปรับตัวกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้ มีเวลามากพอ ก็มาเขียน blog
กันซะที

ก่อนไปแข่ง

มันเริ่มที่ หลังรอบประเทศไทย ครับ หลังจากได้แชมป์ในประเทศ ด้วยโค้ดและหุ่นของปีรุ่นพี่เค้า
พวกเราก็เริ่มวางแผน ประชุม และเตรียมไปแข่งระดับโลกครับ ด้วย สิ่งที่รุ่นพี่ทำไว้ ถึง ที่ 2 ของ
โลก แพ้จุดโทษ มันเป็น แรงกดดัน ที่มหาศาล เลยล่ะครับ คนรอบข้างคาดหวังว่า พวกเราจะได้
แชมป์ในปีนี้ สปอนเซอร์ ก็คาดหวังเช่นเดียวกัน ช่วงปิดเทอม ก็ฝึกงานพร้อมทั้ง เตรียม AI
คร่าวๆไปด้วย(ผมอยู่ฝ่าย AI) หลังจากฝึกงานเสร็จเรียบร้อย ก็ลงมาทำงานได้เต็มตัวเลยครับ

ปิดเทอมช่วงนั้น ก็คือพยายามไปมหาลัยเพื่อทำงานตลอด จะมีบ้างที่ทำงานอยู่ที่บ้าน แต่ทำไป
งานมันก็เดินช้าเหลือเกิน แล้วเรายังเหลวไหลอีก มันก็เริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆครับ เวลากระชั้นเข้า
มาเรื่อยๆ

พอเปิดเทอม ต้องไปเรียนด้วย แล้วก็ทำงานนี่ไปด้วย เหนื่อยครับ เหนื่อยจริงๆ ค้างคณะ จันทร์ พุธ
ศุกร์ วันอื่นก็มาคณะ แต่กลับดึกๆ ไปนอนบ้านแทนครับ ถึงบ้านก็นอนเลย หลายครั้งไม่ได้อาบน้ำ
เพราะถึงเตียงก็สลบเลย วันที่ค้างคณะ พวกเราก็จะทำงานกันถึง ตึ 3-4 ครับ คนอื่นๆชอบอาบน้ำ
ห้องน้ำยาม แต่ผมชอบอาบที่ห้องน้ำสามแสน และก็ประทังชีวิตด้วย EzyGo และไส้กรอกจากเซ
เว่นสามย่าน ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่ก็มีคุยเล่นบ้าง ก็เป็นอะไรที่สนุก ในความเหนื่อย
อดนอนมากจริงๆ ช่วงนั้นจะเห็นพวกเรา เป็นซอมบี้ เข้าเรียน อยุ่ในห้องก็นอน สุดท้ายไม่ได้
เรียนเลย

เห็นแบบนั้น แต่งานก็ยังเหลืออีกเยอะมากครับ ยิ่งฝ่าย AI มันจะทำก็ทำได้เรื่อยๆครับ คิดแผน
เพิ่มได้เรื่อยๆ อย่างที่เคยเล่า ส่วนตัวก็เครียด แต่ก็ต้องสู้ต่อไป มีคำถามมากมาย "เรามาทำอะไร
กันอยู่" "ทำไปเพื่ออะไร" วนมาอยู่เสมอๆ ครับ ประกอบกับ เพื่อนในทีม ก็ต้องยอมรับว่า แต่ละ
คนแบ่งเวลาไม่เหมือนกันครับ ให้ลำดับความสำคัญแต่ละเรื่องไม่เท่ากัน มีเหตุผลที่มาทำไม่
เหมือนกัน ตรงนี้เป็นจุดนึง ที่เวลาเหนื่อยมากๆ ทำผมจิตตกได้บ่อยทีเดียว มันจะรู้สึกว่าคนอื่น
ทุ่มเทน้อยเกินไป ผมเองแทบจะตัดชิวิตส่วนตัวทิ้งไปเลย ที่อยากจะทำก็หยุด เน็ตก็เลิกเล่น โอกาส
ดีๆหลายอย่างเข้ามาช่วงนั้น ผมก็ต้องทิ้งไป ตลอดเวลาคิดแต่แผนการเล่นใหม่ๆในหัว คิดตลอด
เวลาจริงๆ แล้วแบบนี้เราทุ่มเทขนาดนี้เพื่ออะไรกัน ดูเป็นความคิดที่ไม่ดีนะครับ เพราะเราก็ไม่รู้
ลึกๆ เค้าทุ่มเทแค่ไหนตอนเราไม่เห็น แต่มันก็คิดอยู่ดี มันก็ต้องอดทน ไม่พูดอะไร ไม่งั้นจะเทลาะกันเปล่าๆ ไม่เกิดประโยชน์

เวลาที่ทำงานด้วยกัน ตอนค้างคณะ ในทีมมักจะพูดบอกกันเสมอๆ
"แชมป์โลกว่ะ"
"เอาแชมป์โลกลดโลกร้อนกัน" อันนี้ถือเป็น motto ประจำทีมเลย หรือพวกเราก็มักจะถามกันว่า
"ทางไป Carrnegie Hall ไปทางไหน?"
"ก็ต้องซ้อม ซ้อม และซ้อมว่ะ "
"ก็ขึ้นเครื่องบินไปเดะวะ"
หรือก็มี ซักประมาณ สามทุ่ม ก็มีคนถามขึ้นมาว่า
"คืนนี้เราจะทำอะไรกันดี"
"ทำเหมือนทุกๆวัน พยายามยึดครองโลกกก" แล้วก็เปิดเพลง pinky and the brain หะหะ

มีวันนึงที่เป็นนัดแข่งครั้งแรกกับรุ่นพี่ 2007 ครับ ก็แพ้ บั๊กโผล่ออกมาเยอะมาก เป็นการซ้อม
เต็มทีมครั้งแรกด้วย หลังจากนั้นก็ได้ซ้อมแข่งกับพี่ อีก 2-3 นัดครับ อาการก็ไม่ดีเท่าไหร่
รวมทั้งซ้อมกับเกษตรด้วย จนถึงตอนนั้น ฝ่าย AI ต้องมีการทิ้งโค้ดที่ทำมาส่วนนึงครับ ก็มีโค้ด
ของผมเองส่วนนึงที่ปั้นมาเกือบ 1 เดือนก็ต้องทิ้งไป กลับไปปรับปรุงของพี่มาใช้แทน เพราะโค้ด
ใหม่มันยังไม่เวิร์ก บั๊กเยอะ และมั่นใจไม่ได้ว่า จะเวิร์กทันก่อนไปแข่ง

ถึงตรงนั้น ทำให้รู้ซึ้งยิ่งขึ้นครับ ว่าที่เราทำอยู่มันผ่านช่วงการทำเพื่อความรู้แล้ว มันต้องทำเพื่อ
ชัยชนะ ชัยชนะมาก่อน และมันก็มีเรื่องของธุรกิจด้วย เค้าให้เงินเรามา เพื่อทำให้มันชนะ

เตรียมตัว ซ้อม และ ซ้อม เป็นแบบนี้ จนถึงวันจะไปครับ ใกล้ๆมีถึงขั้นเพ้อถึงสิ่งที่อยากจะทำหลัง
กลับมานิดหน่อย

ก่อนวันจะไปวันนึง ส่วนตัวผม แม้ว่าในทีมจะหวังแชมป์โลก
แต่ผมตั้งเป้าในใจไว้ว่า แค่เข้ารอบ 4 ทีมผมก็พอใจแล้ว และ
ไม่ว่า จะเกิดอะไรขึ้น จะไม่เสียใจ และเสียดายเด็ดขาด เพราะ
คิดว่าทำเต็มที่ ทุ่มเทเต็มที่แล้วครับ สำหรับตัวผม

===============================================

8+2 วัน สำหรับการแข่งขัน

ออกเดินทางจากสุวรรณภูมิครับ ด้วยความคาดหวังแชมป์โลก ร่วม 30 กว่าชีวิต
ทั้งทีม soccer 15 และ rescue อีก 15 บวก อ.มานพอีก สัมภาระเยอะมากครับ
ล้วนแล้วแต่ หนักทั้งนั้น

ไปถึงสนามบินเชี่ยงไฮ้ แล้วก็นั่งรถต่อไปซูโจวครับ บ่ายวันนั้นมีเที่ยวนิดหน่อย
แต่ตัวผมไม่ค่อยมีอารมณ์เที่ยวเท่าไหร่ จิตใจยังพะวงอยู่กับการแข่งขัน กล้องก็ไม่ได้เอาไปด้วย
เพราะคิดว่าจะ มุ่งไปที่การแข่งเท่านั้น ไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจ (จริงๆก็ลังเลอยู่นานมากก่อน
ไป)

รูปที่เอามาลง จึงเป็นรูปที่เอาจากกล้องคนอื่นหมดเลยครับ

อัลบั้มแรก อัลบั้มสอง

เข้าพักโรงแรม แล้ววันรุ่งขึ้นจึงไปที่สนามแข่งขันครับ แต่วันแรกรู้สึกผิดมากเพราะผม
ตื่นสายอย่างไม่น่าให้อภัย กับน้องอีก 4-5 คน คนอื่นไปที่สนามแข่งหมดแล้ว ผมเลยต้องไป
รอบสอง

ถึงสนามแข่ง ก็ติดตั้ง setup ติดกล้อง ทุกอย่างอย่างเรียบร้อยครับ

การแข่งขันก็ดำเนินไปครับ อย่างเรียบร้อย สายที่เราเจอนั้นไม่แข็งเท่าไหร่ครับ
ซึ่งนั่นเป็นข้อเสียมากกว่า คือ เราจะไม่ได้ซ้อมกับทีมเก่งๆเลยครับ

เราก็เลยต้องไปขอนัดซ้อมกับทีมอื่นๆเอง
ผ่านไปวันแรกๆ ก็ ชนะ 10-0 หมดครับ
ที่ชนะมี ทีม จีน , อิหร่าน แล้วก็ mexico

ครับ แข่งวันละนัด เท่านั้นเอง เวลาส่วนใหญ่ก็เลยนั่งเขียนโค้ด แก้โค้ดเพิ่ม
คิดแผนการเล่นใหม่ๆ ไปดูทีมอื่นซ้อม/แข่ง ดูโปรแกรม ดูหุ่นของทีมอื่นครับ
รวมทั้งดูการแข่งขันลีก อื่นๆด้วย
ยกตัวอย่าง เช่น humanoid ครับ ก็มีหลายขนาด หลายแบบ ที่ผมทึ่งคือ มีรุ่นที่
ขนาดเท่าตัวคนเลยจริง สูงมากๆ รุ่นพวกนี้นี่ แค่เดินได้ดีๆก็ลำบากแล้ว

แล้วก็มีลีก rescue ลีก middle-size soccer ครับคือหุ่นจะสูงประมาณเอวคน
แล้วก็หุ่นหมา aibo เอามาเตะฟุตบอลเหมือนกัน
อ่อ ลืมบอก ผมแข่งลีก small-size ครับ
แล้วก็มี ลีก at-home คือ แข่งหุ่นยนตร์แม่บ้าน เป้าหมายก็คือ ต้องเข้าไปหยิบของ
ย้ายของ อ่านนาฬิกา รินน้ำ ในบ้านจำลองน่ะครับ น่าสนุกทีเดียว
แล้วก็มีลีก โปโลน้ำด้วย คือหุ่นยนตร์เป็นรูปปลา แล้วก็ตีบอล เข้าโกล แข่งกัน

นอกจากนี้ก็มีลีก พวก simulation ครับทั้ง rescue และ soccer ก็คือ
จะมี จอสกรีนใหญ่ๆ แล้วก็มคนมานั่งประจำโต๊ะเยอะๆ มีโน๊ตบุ๊กคนละเครื่อง นั่งเขียนโปรแกรม
แล้วมาแข่งกันบน sim ครับ เห็นเดินผ่านไปทีไร ก็เห็นคนกุมขมับบ้าง นั่งพิมพ์ไรรัวๆบ้าง

อีกด้านไกลที่ผมไม่ค่อยเดินไปบ่อยนัก มีแข่งหุ่นยนต์ของเด็กม.ต้น-ปลายครับ เตะฟุตบอล
เหมือนกัน หุ่นก็จะทำขึ้นมาอย่างไม่ซับซ้อนนัก ทำนอง random นิดหน่อยอะครับ
แต่ได้ยินว่าแข่งที เค้าเชียร์ กันมันส์มาก ถึงขนาดมีร้องเพลงโรงเรียนกันเลย 55+

ได้เห็นอะไรเยอะทีเดียวครับ อีกอย่างนึงที่สังเกตได้คือ ในการแข่งขันทั้งหมด
คนใช้วินส์โดว์กับ ลีนุกซ์ นี่ 60-40 เลยครับ สูสีทีเดียว มี mac แหล่มมาใน simulation บ้าง
ลีนุกซ์ที่เห้นส่วนใหญ่ ก็ ubuntu ครับ (ขึ้นจอใหญ่ๆเลย)

ทีม cmu เองที่เป็นแชมป์เก่า(อดีตแล้ว 55+) เองก็ใช้ครับ แต่ใช้ kde
ผมไปยืนดูโปรแกรมเค้า ก็เฉยๆนะครับ รู้สึกเค้าจะชอบสั่งคำสั่งผ่าน command-line มากกว่า
ด้วย หะหะ ตัว GUI เลยดูธรรมดาๆ แต่หุ่นเค้าวิ่งดีมาก

การแข่งขันดำเนินไปครับ วันที่ 3-4 โดนพี่ช้าง กด reset team ไปทีนึงครับ
คือด่าให้เลิกทำตัวเล่นๆน่ะครับ อาจจะเพราะคู่แข่งไม่หนักนัก ทีมก็เลยชิวมากไปหน่อย
โดนกด reset ซะเลย

ผมเองไปเคย ทำงานกับพี่ช้างมาก่อน ได้ยินกิตติศัพท์มานานครับ ว่าดุและจริงจัง ทุกคนกลัว
แต่เท่าที่ผมสัมผัสได้ ผมว่าพี่เค้าเป็นคนมีเหตุผลพอสมควรทีเดียวครับ ปกติก็เล่นๆด้วยได้บ้าง
แต่จริงจังก็จริงจังมาก

พอผ่านรอบคัดเลือกไป ก็เริ่มเครียดครับ เพราะแพ้ตกรอบเลย ก็เจอกับ B-smart ครับ
ทีมจากเยอรมัน ก็ผ่านไปได้ วันนั้นวันที่ 7 แล้วครับ วันที่ 8 วันรุ่งขึ้นจะเป็นวันสุดท้าย
และแข่งวันเดียวสองนัดเลย คือ รอบรอง กับรอบชิง ครับ

ผลตอนนั้นคือต้องเจอกับทีม skuba จากเกษตรครับ แล้วจึงจะไปเจอคู่ระหว่าง cmu กับ zjunict(จีน)
ต้องบอกเลยครับว่า คืนนั้นเครียดมาก เครียด กดดันกันทั้งทีม ทุกคนตั้งใจกันมาก
เพราะเจอกับเกษตรนี่แหละครับ เพราะทีมเราชนะเค้ามาได้ในรอบประเทศไทย(ชนะหุ่นเก่าเค้า
แต่รอบโลกเค้าเอาหุ่นใหม่มา) แล้วศักดิ์ศรีที่ 2 โลก และจากสถิติ skuba ยังไม่เคยชนะ plasma-z แม้แต่นัดเดียว ตั้งแต่มีการแข่งขัน ไม่ว่าจะแข่งจริง หรือนัดกระชับมิตรเล่นๆ
และไม่เคยเสียมากกว่า 1 ลูก (เท่าที่ผมรู้นะ)

แล้วหุ่นเค้าก็วิ่งดีมากด้วย แพ้ cmu แค่ 5-0 เท่านั้น(เค้าอยุ่สายเดียวกันรอบคัดเลือก)
แล้วถ้าเราจะมาแพ้ แพ้ skuba แล้วมาแพ้ในรอบโลกซะด้วย กลับไปที่ไทย คงมุดดิน อายขายขี้หน้าแน่ๆ รุ่นน้องก็ลำบากอีก เสียหายมากครับ

ยังไม่หมด ณ เย็นวันนั้น พี่ช้างเดินมาบอกว่า ทีม rescue ได้แชมป์โลกแล้ว 99.99%
จะไม่ได้ก็ต่อเมื่อทีมญี่ปุ่นทำ perfect score แล้วทีมเราได้น้อยกว่าอะไรซักอย่าง หึหึ จริง
ก็พอจะเดาได้มาตั้งแต่วันแรกๆแล้วครับจาก ผลคะแนนรอบคัดเลือก แต่นี่เหมือนตอกย้ำจริงๆ

กลับไปถึงโรงแรม ฝ่าย mech ก็เอาหุ่นมาตรวจเช็ก ปัดฝุ่น ให้พร้อมอย่างที่สุดของที่สุดครับ
ทุกคนมุ่งไปที่เป้าหมายเดียวกันมากๆ รู้สึกได้เลย ผมว่า ทุกคนคงไม่ได้คิดถึงแชมป์โลกแล้ว
คิดแค่ชนะเกษตรพอ ซึ่งตอนนั้นผมก็คิด คิดว่าที่เราพยายามมาหลายเดือนก็เพื่อ แข่ง 2 นัดนี้

ซึ่งผมบอกกับหลายๆคนว่า 2 นัดพรุ่งนี้ นัดแรกคือนัดยืนยัน ยืนยันว่าเราเป็นแชมป์ประเทศไทย
นัดที่สองคือนัดตัดสิน ตัดสินสิ่งที่เราพยายามกันมาทั้งหมด

นั่นแหละครับ เช้าวันรุ่งขึ้น หลายๆคนกินอะไรไม่ค่อยลงเท่าไหร่ คิดถึงแต่แมทซ์ที่จะแข่งในเช้า

วันนั้น ทุกคนพร้อมมาก และไปถึงสนามแข่งขัน เตรียมทุกอย่าง แล้วก็เริ่มแข่งครับ
ทุกทีมมาดูกันหมด การแข่งขันตื่นเต้นพอสมควร แต่ทีมเราได้บุกอยู่ตลอด และก็จบ
ที่สกอร์ 7-0

เอาเป็นว่า สถิติทุกอย่างยังคงอยู่ครับ และรุ่นน้องก็คงต้องแบกรับสถิตินี้ต่อไป ใจนึงก็สงสาร
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ทุกคนโล่งครับ ผมก็โล่ง ส่วนตัวตอนนั้นผมคิดในใจว่า ผมบรรลุเป้าหมายที่ผม
ตั้งไว้แล้วคือเข้ารอบสี่ทีม เพียงแต่มีเกษตรเข้ามาเลย ต้องเขยิบเป้าหมายหน่อย
แต่ก็่ผ่านแล้ว ผมจึงจัดการตรวจเช็กโค้ดต่อเลย เตรียมสำหรับแข่ง กับ cmu ในบ่ายวันนั้น

ถึงนัดแข่งกับ cmu ครับ ตื่นเต้นมากครับ อะไรก็เกิดขึ้นได้ คนดูเยอะมาก ทีม rescue ก็มาเชียร์
ด้วย พอเริ่มแข่ง ทุกอย่างเป็นไปในแบบที่ ผมคาดไม่ถึงครับ คือเราได้บุกเยอะมาก ได้ยิงเรื่อยๆ
ยิงโดนเค้าออก เราก็ได้ต่อ ยิงเยอะมากครับ อัดๆเข้าไป แล้วก็เข้า 1 ลูก เฮกันทั้งสนาม ทุกทีมใน
ลีกเชียร์เราครับ หวังว่าเราจะโค่นเค้าได้สำเร็จ

เราเก็บบอลได้เยอะมาก ลูกด้านหลังก็เวิร์กดี(ผมเขียนเอง รู้สึกดี) คอนเนอร์ก็เกือบจะยิงได้เยอะมาก แต่ไม่ค่อยได้ซ้อม(มัวแต่กั๊กน่ะครับ) จบครึ่งแรก สกอร์ 1-0 ตื่นเต้นมากครับ
เริ่มครึ่งหลัง เจอเค้า kickoff เข้าไปเลย ผมโดนเลย หะหะ เพราะเขียน defend
ก็รับกันไปครับ ขอเวลานอก รีบแก้ kickoff เค้า ซักพัก โดนลูกยิงไกลอีก ผมก็โดนอีก หะหะ

ตอนนั้นก็ยังตื่นเต้นอยู่ครับ สกอร์โดนนำ 2-1 เป็นหยั่งงั้นไปซักพัก เราได้ลูกโทษในเกมส์
ถึง 2 ลูกด้วยครับ แต่ยิงไม่เข้า เพราะเราเคลื่อนตัวช้ามาก AI ก็ไม่รู้จะแก้ไง นี่ถ้าแพ้คงโดนด่าเละ
เพราะปีที่แล้วก็แพ้จุดโทษ คนในทีมอื่นๆ พยายามบอก AI ขอเวลานอกมั้ยๆ เปลี่ยนแผนๆ
แต่ผม ยิ้ง ทองอู๋ มองหน้ากัน และก็คิดเหมือนกัน คือไม่รู้จะแก้อะไร แก้มาก็คิดดีที่สุดแล้ว
ก็ลุ้นต่อไปครับ จนเหลือสี่นาทีสุดท้าย ขอเวลานอกอีก แก้จนได้ครับ แก้เป็นยิงอัดๆเข้าไปเยอะ

ไม่ชิบไม่อะไรแล้ว แล้วก็ยิงคืนมาได้ 3 ลูกรวด มีโชคเข้ามาช่วยด้วย ในสองลูกหลัง

แล้วกรรมการก็เป่าหมดเวลา..... 4-2
ทั้งสนามเฮลั่นเลย

"ทำได้ไงวะ แชมป์โลก"
ผมดีใจเฮโล กับคนอื่นอยู่ซักพัก แล้วก็ทรุดลงไปนั่งกับพึ้น คิดแต่ประโยคนี้
หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปรับรางวัลกันไปครับ ทุกคนดีใจชื่นมื่น

สองวันสุดท้าย ก็เที่ยวครับ เที่ยวซูโจว เที่ยวเซี่ยงไฮ้ ไปนวดเท้าซื้อยาจีน
ดูโรงงานผ้าไหม ดูร้านเพชร เที่ยวตลาดก็อปปี้ เที่ยวห้างจีนๆ ตอนนั้นเสียดาย
ขึ้นมาแล้วว่า ไม่ได้เอากล้องมา 55+ ช่วยไม่ได้ครับ

แต่ตอนนั้น ก็โล่งมากๆจริงๆ ยังไม่ต้องคิดเรื่องเรียน เรื่องที่คิด กังวลมาตลอดก็โล่งหมดแล้ว
เที่ยวมีความสุขจริงๆ

แล้วกลับมาในคืนดึกดื่นวันที่ 22 ครับ
มีความสุขจริงๆ ตอนนั้น

สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณ ป๊าม๊า ครับที่ไม่ว่าอะไร ที่ไปค้างคณะหลายวัน กลับบ้านดึกๆ
มีเวลาให้ครอบครัวน้อยลงในหลายเดือนที่ผ่านมา
ขอบคุณรุ่นพี่ ที่ทำให้ได้แชมป์มาได้ ทั้งความรู้ ทั้งโปรแกรมนั้น เป็นของรุ่นพี่ถึง 90-95%
พวกผมทำกันแค่ 5% ของงานทั้งหมดเท่านั้น เพราะฉะนั้นจริงๆ แชมป์โลกต้องเป็นของพวกพี่ๆด้วย
ถึงจะถูกครับผม
ขอบคุณอ.มานพ และ อ. อีกหลายๆท่าน ที่ดูแล และช่วยเหลือหลายๆอย่าง เยอะมากครับผม
ขอบคุณเพื่อนกลุ่ม SE และอีกหลายๆงาน ที่ช่วยทำงานให้ ก่อนแข่งทิ้งงานไปเยอะทีเดียว
ขอบคุณเพื่อนๆคนอื่นๆ ที่คอยสนใจ คอยถามถึง แม้มันจะแปลงเป็นแรงกดดันก็ตาม หะหะ
ขอบคุณสปอนเซอร์ ที่ให้ทุนในการทำหุ่นยนตรฺ์แข่งครั้งนี้ครับ

ไว้อาลัยให้ Randy Pausch ครับ

teerapap — Sun, 27 Jul 2008 17:23:59 +0700

เมื่อกี้ พึ่งได้ข่าวการเสียชีวิตของ Randy Pausch ครับผม ตกใจนิดหน่อย

ผมเคยเล่าให้ฟังแล้วว่า เค้าเป็นใคร หลังจากที่ได้ดู The Last Lecture
แล้วผมก็ติดตามอาการเค้าอยู่เรื่อยๆ ทางเว็บไซท์ครับ

ใครที่ยังไม่เคยดู หรือไม่รู้จัก แนะนำให้ไปดูนะครับ เพราะการบรรยายของเค้า
ให้แรงบันดาลใจมากๆ กับคนนับล้านรวมทั้งผมด้วย

เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน ผมยังได้ดูเค้าพูดใน Commencement Day ที่ CMU
อยู่เลย ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้

เค้าเป็น 1 ในเหตุผลต้นๆที่้ผมอยากไปเรียน cmu เลย อยากเจอตัวเป็นๆ
สงสัยจะอดแล้วล่ะครับ

ขอไว้อาลัยให้กับ Randy Pausch ครับผม RIP.

Wish

teerapap — Sat, 12 Jul 2008 09:13:51 +0700

ตื่นสาย นิดหน่อย ซักประมาณ 9 โมงเช้า ไม่มีเรื่องต้องวิกตกกังวล
กินปาท่องโก๋กับโจ๊ก นั่งดูข่าวบ้านเมืองประจำวัน อ่านหนังสือพิมพ์นิดหน่อย

เปิดคอมพิวเตอร์เช็กเมล์ ติดตามข่าวสารเล็กๆน้อย นั่งอ่านบอร์ด นั่งอ่าน blog
เข้า Facebook แป๊ปนึง

ประมาณเที่ยงๆ ออกไปเดอะมอลล์ ติดหนังสือไปด้วยเล่มนึง กินข้าวเที่ยง เข้าไปนั่งใน
McDonald สั่งชุด แมคฟิช + โค้กเพิ่ม 10 บาท หาที่นั่งในมุมสงบ แสงแดดอ่อนๆ
นั่งอ่านหนังสือไปเรื่อยๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อย มองคนเดินเข้าออก

ประมาณบ่ายสามกว่าๆ ขึ้นไปดูรอบหนัง เลือกหนังดีๆซักเรื่อง อ่านหนังสือรอเวลา
เข้าไปดูหนังคนเดียวเงียบๆ ออกมาด้วยอารมณ์อิ่มเอิบนิดๆ

ไปฮะจิบัง นั่งกินไพตันเมน คิดเรื่องหนังที่พึ่งดูมา แวะซื้อการ์ตูน แล้วก็กลับบ้าน

นั่งดูทีวีเล็กน้อย อ่านการ์ตูนจนจบ เปิดคอมพ์ ใช้ชีวิตบนอินเตอร์เน็ต

ประมาณ ตี 1 ลงมาหาอะไรกินข้างล่าง เปิดทีวีหาหนังซีรี่ส์ หรือ HBO ดูซักเรื่อง

ดูจนจบ แล้วขึ้นไปนอน

........

I believe I can fly. I believe I can touch the sky.
I think about every nights and days. Spread my wings and fly away.

Wish me luck another day.

การโค้ดเป็นทีมต้องยอมรับและเชื่อใจกันและกัน

teerapap — Wed, 11 Jun 2008 17:33:49 +0700

ประสบการณ์อย่างนึง ที่ผมได้จากทั้งฝึกงานและเขียน AI Robocup คือการโค้ดเป็นทีมครับ

ส่วนตัวผมเป็นคนที่ทำงานคนเดียวมาตลอด ตั้งแต่ไหนแต่ไร จะมีก็งานพวกส่งประกวดซึ่ง
ก็มักจะทำกับคนที่คุ้นเคย คนสองคนเท่านั้นครับ และก็จะแบ่งงานเป็นส่วนๆอย่างเห็นได้ชัด
ทำนองว่า ตกลง interface กันก็พอ ไม่เคยต้องใช้ class ร่วมกัน ไม่ต้อง build ร่วมกันอะไรทำนองนี้

version-control จึงเป็นเรื่องที่ผมไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่ ได้มาใช้ก็ตอนทำ AI Robocup นี่แหละ
ครับเพราะต้อง build โปรเจ็คเดียวกัน ซึ่ง version-control ช่วยได้มาก

แต่ตรงนี้แหละครับ ที่ผมรู้สึกว่าการโค้ดเป็นทีมต้องยอมรับและเชื่อใจกัน

เราต้องยอมรับในฝีมือของกันและกัน เชื่อใจกัน ช่วงแรกผมรู้สึกเป็นอย่างมาก
เวลา update source ผมเห็นว่ามีคนในทีมแก้โค้ดใน class ที่สำคัญๆ ผมจะระแวงครับ
เหมือนไม่เชื่อมือ เค้าแก้อะไร แก้ถูกรึเปล่า จะต้องเข้าไปดู diff เสมอๆ

หรือบางครั้ง update แล้วมีคนแก้คลาสที่เราเขียนอยู่ เค้าทำอะไร?
หรือบางครั้ง เราต้องเรียกใช้เมธอทคนอื่น โดยไม่มีเวลาพอจะอ่านโค้ดเค้าได้ เราก้ต้องเชื่อว่า
เค้าเขียนถูกไว้ก่อน จนเกิดบั๊ก ต้องตามไปแก้ให้เค้า

เรื่องคุณภาพของโค้ดก็สำคัญเช่นกัน ช่วงแรกๆ ผมหงุดหงิดมาก กับการตั้งชื่อตัวแปร
ของคนในทีม การตั้งชื่อคลาสของคนในทีม คนในทีมบางคนตั้งชื่อคลาส สะกดภาษาอังกฤษ
ผิด แล้วก็ใช้ไปแบบนั้น โดยไม่สนใจ แล้ว commit ขึ้น server

ผมหงุดหงิดมากครับ หรือบางคน ออกแบบ method แปลก ตั้งชื่อแปลกๆ
บางคนก็ comment แหลกเลย เอะอะ comment เก็บไว้
ผมพอจะเข้าใจนะครับ ว่าเรื่องพวกนี้ มันเป็นเรื่องของ style การเขียนโปรแกรมของแต่ละคน

แต่ก็อดหงุดหงิดไม่ได้เวลาเจอ หลังๆเริ่มจะชิน

ซอฟท์แวร์ใหญ่ๆ ที่ผมเคยเห็น เค้าก็ใช้วิธีการว่า จำกัดคน
commit ไม่ใช่ทุกคนจะ commit ขึ้น server ได้ คนที่ส่ง patch ไป ก็ต้องให้
maintainer ตรวจสอบคุณภาพ และส่งกลับไปแก้จนแน่ใจ จึงจะ commit ได้

ซึ่งเท่าที่เห็นเค้าก็จะกำหนด style ให้เป็นที่ยอมรับกันด้วย เช่นต้องตั้งชื่อตัวแปรเป็น camel-case
ต้องใช้ tab ขนาด 4 ต้องตั้งชื่อคลาสตามรูปแบบนี้ วางปีกกาแบบนี้ คอมเมนท์แบบนี้
ดูเหมือนจู้จี้ และละเอียดเกินไปนะครับ แต่ก็ทำให้ทุกคนเขียนโค้ดออกมาในรูปแบบเดียวกัน
อ่านง่ายและสวยงาม

มีั convention อย่างนึงในทีม AI Robocup ทำมาหลายปีแล้วด้วย คือคลาสจำพวก play
การเล่น คนเขียนคลาสเหล่านั้นจะตั้งชื่อตัวเองนำหน้าชื่อคลาสเสมอ เช่น TeeDefenderGroup
, YingIndirectAttackGroup และ TongUForwardRole เป็นต้น

สาเหตุที่ทำแบบนี้ เพราะจะได้รู้ทันทีว่าใครเขียน class นี้ class นี้เล่นบอลอย่างไร
มีบั๊กตรงไหน จะได้ถามถูกคน ด่าถูกคน นอกจากนี้มันยังส่งผลถึงความเชื่อถือด้วยครับ
ถ้าเป็นคลาสของคนนี้ มั่นใจได้ระดับนึงว่าจะไม่บั๊ก ของคนนี้ ไม่ชัวร์ ต้องลอง

ผมเคยพยายามจะเปลี่ยน convention นี้ แต่ก็จนต่อเหตุผล เพราะวิธีนี้สะดวกกว่าจริงๆ
แม้จะดูไม่สวยเท่าไหร่ ในมุมมองของคนเขียนโปรแกรม

ผมไม่รู้ว่าในโลกนี้ โปรเจ็คใหญ่ๆ เค้าจัดการปัญหานี้อย่างไร หรือไม่สนใจว่าใครเขียน
ถ้ามีปัญหา ก็อ่านโค้ดแล้วแก้เองเลย หรืออาจจะเขียน comment ไว้ที่หัวไฟล์เอามั้ง

ถึงตรงนี้ ขอเติมต่อท้ายจากหัวข้อครั้งนี้เป็น

การโค้ดเป็นทีมต้องยอมรับและเชื่อใจกัน แต่คุณภาพของโค้ดก็ต้องสำคัญเช่นกันครับ

เครียด

teerapap — Sun, 8 Jun 2008 04:52:38 +0700

ช่วงนี้เวลาของผม หมดไปกับโรโบคัพ ครับ เพราะต้องเตรียมไปแข่งที่จีน ช่วงกลางเดือน กรกฎาคมนี้
ไปด้วยความคาดหวัง ต้นทุน และแรงกดดันจากหลายด้านๆ

ผมไปค้างคณะ จันทร์ - พุธ - ศุกร์ ส่วนวันอื่นๆก็ไปทำงานที่คณะ ยิ่งตอนนี้ก็เปิดเรียนแล้วด้วย
รู้สึกเหมือนชีวิต โดนดูดเวลาไปเยอะมากครับ จนชักไม่แน่ใจว่าเรายังอยากทำสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้อยู่รึเปล่า

เปิดเรียนแล้ว เวลาน้อยลง แต่งานที่ต้องทำเหลือเยอะมากกก กลัวจะทำไม่ทัน งานก็เดินช้า
วิชาเลือกที่ลง ก็น่าเรียนเสียเหลือเกิน การบ้านก็น่าทำเสียเหลือเกิน ตอนแรกลงไปเต็ม 22 หน่วยกิต
แต่สุดท้ายก็เอาออก 1 ตัว อย่างช่วยไม่ได้ เพราะเกรงว่าจะไม่ไหว หนักเกิน เวลาไม่พอ

นี่อาจเป็นผลกรรม ที่ตอนปิดเทอม ไม่รีบทำให้เยอะกว่านี้ จนตอนนี้ที่ต้องทำเหลือเยอะ
กลัวทำไม่ทัน งานเดินช้า บางวันจิตตก ก็พาลงานยิ่งเดินช้าเข้าไปอีก
วันก่อนอดนอนนิดหน่อย คิดไรไม่ออก แล้วอยู่ๆก็กลัวตัวสั่น หน้าซีดขึ้นมาซะงั้น รู้สึกได้เลยว่า
หัวเย็นวาบ วิตกกังวล ต้องรีบลุกออกจากบริเวณนั้น ไปเดินเล่นข้างนอก เป็นสภาพที่อยู่ๆก็เครียดจัดกระทันหัน

ที่เกิดทั้งหมดนี้ จะไม่ว่าอะไรเลย ถ้ามันเครียด แล้วงานเดินเร็ว แต่นี่มันเดินช้า

แล้วทั้งที่ดูๆ จะทำไม่ทันแบบนี้แล้ว ผมก็ยังมีปล่อยเวลาเสียไปกับ เล่นเน็ต หรืออะไรไม่รู้อีก

ถ้าจะแพ้ เพราะทำเต็มที่แล้ว คงจะไม่เป็นไร แต่ผมกำลังกลัวว่าจะไม่ได้ทำเต็มที่ แล้วไปแพ้
นี่มันไม่ใช่

งานที่ผมทำคือ AI ซึ่งมันแตกต่างจากฝ่ายอื่นในความรู้สึกของผม งานฝ่ายอื่น มันเตรียมพร้อมได้
มันเทสได้ง่ายกว่า มันอยู่กับตัวเอง ทำตัวเองให้ดีที่สุด แต่ AI ไม่ใช่ ทำตัวเองให้ดีที่สุด ให้ไม่เกิดบั๊ก
แล้ว ยังไม่พอ มันยังขึ้นกับคู่ต่อสู้อีกด้วย คู่ต้อสู้จะเล่นเช่นไร คุณไม่มีทางรู้เลย จนกว่าจะแข่งจริง!

ทางแก้เรื่องนี้ คือต้องซ้อมให้เยอะที่สุด แต่นั่นก็ยังการันตีอะไรไม่ได้อยู่ดี ว่าคู่ต่อสู้จะไม่เล่นอะไรพิษดารกว่านี้ นอกจากนี้ฝ่ายอื่นยังเป็นที่ยอมรับในระดับนึงว่า มันมีขีดจำกัดอยู่
เมคคานิก ชิบไกลได้ดีกว่านี้ยากมาก vision นิ่งกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
แต่คนมองว่า AI มันฉลาดได้ไม่มีขอบเขต -_-" ผมรุ้สึกมาก "เค้าเล่นมาแบบนี้ เราน่าจะบัง
ตรงนี้แทนนะ" "ถ้าเจอแบบนี้ น่าจะวิ่งไปตรงนี้นะ" ซึ่งสิ่งทีเ่จอนั้น มันน่าจะทำได้ ใช่
แต่มันเป็นกรณีเฉพาะ ก็ได้แต่ตอบว่า จะพยายามทำให้ แต่ก็ต้องไม่ให้เสียกรณีทั่วไปด้วย

ในทางกลับกัน AI ก็เป็นอะไรที่ได้ใส่ความคิดตัวเองลงไปเยอะมากเช่นกัน

ฝ่ายอื่นอาจจะมี ความยากลำบากของเค้ัานะ แต่นี่ผมบ่นของฝ่ายผม

อยากดูหนัง อยากเล่นWii อยากตั้งใจเรียนวิชาเลือก อยากสูบความรู้จากวิชาเลือกให้มากที่สุด
อยากเที่ยว อยากทำโปรเจคเล็กๆที่จดเก็บไว้ รออีกไม่ถึงเดือนน่าา

diary ครั้งนี้ แค่อยากระบาย ซึ่งเป็นวิธีจัดการความเครียดอย่างนึงของผม

สู้ต่อไป..

๗๐ ปีเตรียมอุดมศึกษา

teerapap — Wed, 4 Jun 2008 01:37:27 +0700

เมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ที่ผ่านมา มีงานคืนสู่เหย้าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาครับ ผมก็แวะเข้าไปในงานด้วยเช่นกัน แวะเข้าไปตอนประมาณทุ่มนึง กะไปเจอเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง
ที่คุ้นเคยกันน่ะครับ

คนแน่นงานทีเดียวล่ะ แน่นแบบนี้ทุกปีล่ะครับ ผมคาดเดาว่าปีนี้ผมคงเจอเพื่อนน้อยกว่าปีที่แล้ว
เพราะหลายๆคนก็ยุ่งขึ้น มีชีวิตของตัวเอง ยิ่งพวกหมอก็ขึ้นวอร์ดด้วยแล้ว คงยุ่งน่าดู

เดินเข้าไปตรงทางเข้างานอย่างเป็นทางการ มีน้องรุ่นปัจจุบัน ยืนต้อนรับอยู่ ผมเหลือบไปเห็น
ย่ามผ้าครับ เป็นย่ามที่ระลึกในงานนี้ ย่ามผ้าตรงตามคอนเซปต์ของงาน
"ดับโลกร้อน ย้อนวันวาน เยือนบ้านต.อ." ในย่ามก้มีของที่ระลึกและหนังสืออีก อยากได้มากกกกกก
ก็ตามไปหา จนได้ความว่า เค้าจะแจกให้เฉพาะ คนมีบัตรเข้างานครับ
บังเอิญวันนั้น เหลือเงินติดตัวร้อยนิดๆ เลยอดเลยครับ T-T

เดินวนอยู่บริเวณหน้างานซักพัก ก็เหลือบไปเห็น อ.จงชัย นั่งอยุ่ที่โต๊ะ พร้อมตั้งหนังสือ
เดินเข้าไปใกล้ๆ เป็นหนังสือปกแข็ง เหมือนหนังสือรุ่น มีตัวอักษรบนหน้าปกเขียนว่า
"๗๐ ปีเตรียมอุดมศึกษา"ครับ เป็นหนังสือที่ระลึกในโอกาสที่โรงเรียนครบรอบ 70 ปี
อยากได้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ถามราคาปรากฏว่า 500 บาทครับ
ทำไมวันนี้ต้องพกเงินมาน้อยด้วยน้าาาาาาาา หักห้ามใจ และเดินเข้างานไปครับ

คิดว่าผมคงหาซื้อหลังจากงานนี้ได้ เพราะก็รู้จักรุ่นพี่คนนึง คือ พี่เต้ ที่เค้าช่วยทำหนังสือ
เล่มนี้ด้วย และผมก็ได้ยินจากพี่เค้าตั้งปี แล้วว่าจะมีหนังสือเล่มนี้ออกมา เป็นโปรเจ็กต์ยักษ์พอสมควร
เลยล่ะครับ

เดินอยุ่ในงาน เจอเพื่อนหลายคนครับ แต่ก้ตามคาด คุณหมอไม่ค่อยเจอ หลายคนก็ไม่ได้เจอนาน

แล้วผมก็เจอ พี่เต้ ครับ คนที่ผมพูดถึงด้านบนนี่แหละ หลังจากทักทาย พี่เค้าก็ถามว่า "ได้รับหนังสือ
70 ปี รึยัง พี่ฝากไอแก๊นมาให้" เฮ้ยยย ปรากฏว่า พี่เค้าเบิกมาให้ผมฟรีครับบบบบ แล้วฝากไอแกีนไว้
แต่ผมไม่เจอมันเลย สาเหตุที่ให้ผมฟรี พี่เค้าบอกว่า ผมเคยช่วยให้คำแนะนำพี่เค้าเรื่องคอมพิวเตอร์ตอน
ทำหนังสือเล่มนี้ เค้าเลยเบิกมาให้ ผมเองก็จำไม่ได้แล้วว่าช่วยตอนไหน แต่เอาเถอะครับ 55+

จนวันนี้ ผมได้หนังสือ ๗๐ ปีเตรียมอุดมศึกษามาอยู่ในมือแล้ว มีเวลาว่างแ๊ป๊ปนึง จึงเปิดดูผ่านๆครับ
หนังสือเล่มนี้ อัดแน่นไปด้วยประวิติศาสตร์ครับ ประวัติศาสตร์ของโรงเรียน เรืื่องราวต่างๆ
สิ่งที่เกิดขึ้น เปลี่ยนแปลง และหายไปในโรงเรียน ช่วงเวลา 70 ปีที่ผ่านมา คำพูด บทความ บทสัมภาษณ์์ รวมถึงบทกลอนจากศิษย์เก่าหลายๆท่าน รูปภาพโรงเรียนในอดีต ที่หายากมากมาย ครับ เกร็ดต่างๆเกี่ยวกับโรงเรียน รายชื่ออาจารย์ทุกท่านตั้่งแต่อดีตจนปัจจุบัน ทั้งหมดครบถ้วนและสมบูรณ์มากครับ

ผมเองเป็นคนนึง(ในอีกหลายๆคน)ที่สนใจในประวัติศาสตร์ของโีรงเรียนเตรียมฯ ครับ ชอบอ่าน ชอบดู ชอบสะสมรูปเก่าๆ (ในเครื่องผมมีเต็มเลย) แต่ในเล่มนี้มีหลายรูป ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยครับ

ราคา 500 บาท นี่ผมถือว่าถูกมากเลยครับ กับเนื้อหาเรื่องราว ความทรงจำในหนังสือเล่มนี้
ผมจะลอง ยกสารบัญ คร่าวๆ มาให้ดูกันครับ

ตอนที่ ๑ ปวงข้าบาทอภิวาทองค์ภูมิพล
ตอนที่ ๒ โรงเรียนของเรามีประวัติงดงามมานานแล้ว
ตอนที่ ๓ ปูชนียาจารย์
ตอนที่ ๔ ศิษย์เก่าที่เราภูมิใจ
ตอนที่ ๕ บทกวีและคำคม
ตอนที่ ๖ เกียรติการศึกษา
ตอนที่ ๗ บทเพลงเตรียมอุดมศึกษา
ตอนที่ ๘ เบื้องหลังความสำเร็จ
ตอนที่ ๙ เกร็ดน่ารู้ เรื่อง ต.อ.
ตอนที่ ๑๐ มาตรฐานเตรียมอุดมศึกษา พ.ศ. ๒๕๕๐
ตอนที่ ๑๑ ภาพอดีตยังตรึงตรา
ตอนที่ ๑๒ ซีดีรายชื่อนักเรียนเตรียมอุดมศึกษา

ในท้ายเล่มนั้น ปิดด้วย ซีดีรายชื่อนักเรียนตั้งแต่รุ่นที่ ๑-๗๐ ครับ
ตอนนี้ผมได้แต่ดูผ่านๆ ถ้าผมมีเวลาว่างยาวๆซักวัน คงจะได้มาอ่านเนื้อหาในเล่มนี้
แบบละเอียดๆอีกทีนึงล่ะครับ

"โรงเรียนของเรามีประวัติงดงามมานานแล้ว
และหวังว่าประวัตินี้จะตกทอดมาถึงพวกเธอและเธอจะรับไว้มิให้เสื่อมเสีย"

พณฯ ศาสตราจารย์ หม่อมหลวงปิ่น มาลากุล
ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการคนที่ 1 โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

Tokyo Tower: Mom & Me, and Sometimes Dad

teerapap — Sat, 31 May 2008 03:26:32 +0700

เป็นหนังดีมากๆ อีกเรื่องที่ผมได้ดูครับ ดูตั้งแต่ 2-3 อาทิตย์ที่แล้ว

ผมไปดูคนเดียวครับ ตอนนั้นแค่อยากพักสมองชั่วครู่ ไปดูหนัง
ดูจบแล้ว อืมมม คิดถึงม๊า คิดถึงตัวเอง หนังเรื่องนี้ สอนอะไรหลายๆอย่าง

มีข้อคิดดีๆหลายอย่างเลยครับ แล้วหนังก็ดูง่ายมาก จับประเด็นง่ายๆ แต่รู้สึกได้
แล้วก็เป็นหนังอีกเรื่องครับ ที่ผมร้องไห้ T-T นักแสดงแสดงได้ดีมาก บทแม่นี่สุดๆ

แนะนำให้ไปดูนะครับ ยังไม่ออกจากโรง(โรงหนังสยาม)ด้วย รีบๆนะครับ อยุ่มาเกือบเดือนแล้วมั้ง

Practice English By a Song

teerapap — Sat, 31 May 2008 03:03:08 +0700

โปรเจคเล็กๆ ที่ผมทำแก้เบื่อครับ

วันก่อน นั่งรถกลับจากเรียนภาษาอังกฤษ ฟังเพลงอังกฤษ อยู่ๆก็ปิ๊งไอเดียนี้ขึ้นมา

เชื่อว่าหลายๆคนคงเคย สมัยเรียนประถมหรือมัธยม จะมีบางคาบ อ. ภาษาอังกฤษ
เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับวิทยุดำๆ คู่กายที่นานๆจะเปิดที แล้วไม่พูดอะไร
แจกชีท ที่มีข้อความเหมือนจะเป็นเนื้อเพลง แต่เว้นช่องว่างไว้เยอะแยะ แหว่งไปหลายจุด แล้ว อ.ท่านก็จะบอกว่า อ. ชอบเพลงนี้ ลองฟังกันดู แล้วเติม
เนื้อเพลงให้ถูกต้อง ส่งท้ายคาบ

ฝึก listening นะนักเรียน อ. ก็นั่งฟังเพลงเพลินๆ หะหะ

เห็นแบบนั้น เมื่อวานเลยทำไอนี่ขึ้นมาเล่นๆดู

Practice English By My Song

มันยังไม่มีอะไรมาก ตัดคำแบบง่ายๆเลย หะหะ ฟีเจอร์มากกว่านี้ คิดไว้มากมาย
แต่คงต้องหาเวลาว่างจริงๆล่ะครับ ค่อยทำต่อ